เมื่อสัตว์วานรตัวที่สองล้มลง เฉินห่าวก็ไม่สนใจบาดแผลบนร่าง รีบควักคริสตัลพลังออกจากหัวของมันแล้วส่งให้หยางปินทันที
หยางปินรับคริสตัลพลังมาแล้วกลืนลงท้องอย่างรวดเร็ว
การกินคริสตัลพลังติดกันสองก้อนทำให้พลังของหยางปินเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ผลที่เห็นชัดที่สุดคือ ตอนปะทะกับสัตว์วานรขั้นสิบ ในช่วงแรกเขาถูกซัดกระเด็นทุกครั้งที่ปะทะ แต่ตอนนี้แค่ถอยไปสิบกว่าก้าวเท่านั้น
แม้พละกำลังยังสู้มันไม่ได้ แต่เขาก็ไม่หวั่นอีกต่อไป
หยางปินฮึกเหิมขึ้นมา ง้าวฟางเทียนกวัดแกว่งอย่างดุดัน ฟาดเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง
ส่วนสัตว์วานรตอนนี้โกรธจนแทบคลั่ง
เล่นไม่ไหวก็อย่าเล่นสิ! นี่มันเล่นตุกติกอะไรกันวะ?
เดิมทีมันคิดว่าพลังของอีกฝ่ายด้อยกว่าตัวเองมาก ต่อให้มันพลาดกี่ครั้งก็ยังได้ แต่อีกฝ่ายพลาดไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว
ขอแค่จับจังหวะได้ ตบทีเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายหมดสภาพสู้ได้แล้ว
แต่ถ้าอีกฝ่ายจะเล่นแบบนี้ งั้นมันจะสู้ไปทำไมวะ
สัตว์วานรเหลือบมองลูกน้องที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งเหลืออยู่แค่สองตัว ก่อนคำรามใส่หยางปินอย่างเดือดดาล ราวกับกำลังบอกว่า “คอยดูเถอะ!”
จากนั้นมันหันไปคำรามใส่ลูกน้องทั้งสอง แล้วรีบหนีไปทางไกลทันที
แต่คิดจะหนีเอาตอนนี้ หยางปินย่อมไม่ยอมแน่
เขาเคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วฟาดง้าวฟางเทียนลงจากด้านบน
สัตว์วานรยกหมัดขึ้นรับการโจมตีทันที
“ปัง...”
เสียงทึบหนักดังขึ้น หยางปินถอยหลังไปสิบกว่าก้าวอีกครั้ง แต่ก็ขวางอีกฝ่ายไว้ได้สำเร็จ
“โฮก!”
สัตว์วานรคำรามใส่หยางปินอย่างเกรี้ยวกราด คล้ายกำลังเตือนเขา
แต่หยางปินไม่สะทกสะท้าน เขาคว้าง้าวฟางเทียนแล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง