เมื่อเห็นหยางปินเดินเข้ามา หลงจ้านกั๋วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด
“เอาละ ในเมื่อทุกคนมาครบแล้ว ก็เริ่มกันเถอะ!”
“เดี๋ยวก่อน ผู้บัญชาการหลง คนนี้...ไม่แนะนำให้พวกเรารู้จักหน่อยหรือ?”
เยวี่ยคุน ผู้นำจากฐานที่มั่นม่อตูซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหยางปิน เอ่ยขึ้นกะทันหัน
ในฐานะผู้บริหารระดับสูงของทางการ เขารู้จักผู้มีอำนาจระดับสูงของหัวเซี่ยทุกคน แต่กลับไม่เคยเห็นชายตรงหน้ามาก่อน
ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ว่า เมื่อหลงจ้านกั๋วจัดให้อีกฝ่ายนั่งตรงตำแหน่งนี้ ชายคนนี้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
“เอ่อ...คนนี้คือหยางปิน หัวหน้าหน่วยดาวร่วง!” หลงจ้านกั๋วแนะนำอย่างกระอักกระอ่วน
ส่วนเรื่องหยางปิน เขาเองก็ไม่รู้จะแนะนำอย่างไรดี จะให้พูดตรง ๆ ว่านี่คือยอดฝีมือขั้นไคหยางหรือ? ไม่ต้องพูดถึงว่าคนอื่นจะเชื่อหรือไม่ หากหยางปินไม่อนุญาต เขาก็ไม่กล้าเปิดเผยพลังของอีกฝ่ายตามใจชอบ
“พรืด...”
“ขำจะตาย นึกว่าเป็นบุคคลสำคัญอะไรเสียอีก ที่แท้ก็แค่หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งเอง ฉันว่าแล้วว่าฐานที่มั่นปักกิ่งคิดยังไง ถึงได้ให้หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งไปนั่งตำแหน่งประธาน!?”
ทันทีที่ได้ยินหลงจ้านกั๋วแนะนำ ใต้เวทีก็มีคนเยาะเย้ยขึ้นมา
ในบรรดาขุมกำลังใหญ่ทั้งหลาย นอกจากเซียวจ้านกับหลี่จวิน ผู้นำคนใหม่ของเมืองฝูหรงแล้ว คนอื่น ๆ ต่างขมวดคิ้ว
ถ้าหยางปินเป็นผู้นำของฐานที่มั่นใหญ่แห่งใดแห่งหนึ่ง แล้วนั่งอยู่ข้างบน พวกเขายังพอรับได้ แต่แค่หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งกลับได้นั่งอยู่เหนือพวกเขา ทำให้รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
ถึงจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร พวกเขาล้วนเป็นคนเจนจัด ย่อมรู้ว่าหลงจ้านกั๋วต้องมีเหตุผลที่จัดการเช่นนี้ ชายคนนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน