บทที่ 204 ฐานที่มั่นที่ไม่เลว
บนหลังเสี่ยวฮุย หยางปินชูง้าวฟางเทียนด้วยมือข้างเดียว ปลายง้าวเกี่ยวร่างซอมบี้ตัวหนึ่งไว้ คมง้าวแทงทะลุลำคอของมันไปแล้ว
เสี่ยวฮุยเคลื่อนที่เร็วเกินไป ซอมบี้ขั้นแปดตัวนั้นยังไม่ทันตั้งตัว หยางปินก็ใช้ทวนแทงทะลุลำคอแล้วชูร่างมันขึ้น จากนั้นก็พามันออกไปทันที
เมื่อซอมบี้ตายสนิทแล้ว หยางปินผ่ากะโหลกมัน ควักคริสตัลพลังออกมา ก่อนจะโยนร่างลงในแหวนมิติ
ศพนี้เอาไว้ให้ต้าเหลืองหรือเสี่ยวฮวากินทีหลังก็ได้ ช่วยเพิ่มพูนพละกำลังให้พวกมันไม่น้อย
“ฮ่า ๆ... คริสตัลเม็ดนี้ได้มาง่ายจริง ๆ!” หยางปินหัวเราะ
การสังหารซอมบี้ขั้นแปดครั้งนี้ราบรื่นราวสายน้ำ เรียกว่าง่ายดายสุด ๆ
นี่แหละเหตุผลที่หยางปินต้องจับนกอินทรียักษ์ตัวนี้ให้ได้
ไม่ว่าจะใช้ลาดตระเวนหรือลอบสังหาร พาหนะบินได้ก็มีประโยชน์มาก
ไม่นาน คนกับนกอินทรียักษ์ก็บินกลับมาหากลุ่มอีกครั้ง
หยางปินโยนคริสตัลขั้นแปดในมือให้ลิงผอม
ลิงผอมรีบรับไว้ สีหน้าประหลาดใจ “ลูกพี่ คริสตัลนี่ได้มาจากไหน?”
“เมื่อกี้บินไปกับเสี่ยวฮุย แล้วจัดการซอมบี้ขั้นแปดมาได้ตัวหนึ่ง”
“เมื่อกี้เหรอ? พวกคุณบินออกไปแค่หนึ่งหรือสองนาทีเองนะ!?” ทุกคนเบิกตากว้าง
“อืม”
หยางปินพยักหน้า จากนั้นก็ให้เสี่ยวฮุยบินขึ้นฟ้าอีกครั้ง เพื่อค้นหาซอมบี้ขั้นสูงกับสัตว์กลายพันธุ์ต่อ
“สุดยอด!”
ทุกคนอุทานอย่างทึ่ง
ลิงผอมกลืนคริสตัลขั้นแปดลงท้อง แล้วทุกคนก็เดินทางต่อ
ตลอดทั้งวัน หยางปินที่บินอยู่บนฟ้าหายตัวไปอีกสองครั้ง และทุกครั้งที่กลับมา เขาก็จะนำคริสตัลขั้นแปดกลับมาด้วยหนึ่งเม็ด
ส่วนตัวที่ต่ำกว่าขั้นแปด หยางปินคร้านจะลงมือ