กลางเวหาสูง มีสองร่างกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงลิบ
เบื้องหน้า หยางปินเหยียบกระบี่ยาว บินด้วยกระบี่จนถึงขีดสุด ราวกับกำลังลองดูว่าจะสลัดอีกฝ่ายให้หลุดได้หรือไม่
ทว่าไม่ว่าเขาจะเร็วแค่ไหน สัตว์ร้ายยักษ์ที่ตามหลังก็ยังคงตามมาอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ หยางปินก็ได้แต่ยอมรับชะตา นำทางไปข้างหน้าอย่างว่าง่ายและเลิกล้มความคิดที่จะหนี
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวตนระดับขั้นเทียนซู ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีไหนก็ไร้ความหมาย
ฐานที่มั่นปักกิ่ง ห้องบัญชาการสูงสุด...
หลงจ้านกั๋วได้ฟังคำพูดของซุนเจ๋อ ผู้รับผิดชอบศูนย์บัญชาการดาวเทียม สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นทันที
“คุณแน่ใจนะว่านั่นคือหัวหน้าทีมหยาง!?”
“แน่ใจครับ! ถึงพวกเขาจะเคลื่อนที่เร็วมากจนมองหน้าไม่ชัด แต่จากรูปร่างก็พอยืนยันได้ว่าเป็นหัวหน้าทีมหยางแน่นอน อีกอย่าง ทั่วทั้งโลกสีครามมีแค่หัวหน้าทีมหยางที่บินด้วยกระบี่ได้!” ซุนเจ๋อตอบอย่างมั่นใจ
หลงจ้านกั๋วพยักหน้า เขารู้ว่าถ้าซุนเจ๋อไม่มั่นใจอย่างแท้จริง คงไม่กล้ามารายงานเรื่องนี้
“พวกคุณคิดว่าสัตว์ร้ายที่ไล่ล่าหัวหน้าทีมหยางอยู่ในระดับไหน?” หลงจ้านกั๋วมองทุกคนแล้วถาม
ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ ครู่ใหญ่ซูหางจึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “จากข้อมูลที่เราเคยได้ยินจากพวกสิ่งมีชีวิตในแดนมิติว่างเปล่า ดูเหมือนว่ามีเพียงตัวตนระดับขั้นเทียนซูเท่านั้นที่เหินเวหาได้!”
พอได้ยินคำพูดของเขา ทุกคนก็เงียบงันอีกครั้ง