เมื่อเห็นว่าหยางปินดูเหมือนจะเอาจริงและเตรียมฆ่ามัน ราชาซอมบี้ก็เผยแววตื่นตระหนกออกมาในที่สุด
ขณะที่ไม้กระบองกำลังจะฟาดลงบนหัว เสียงคำรามคล้ายวิงวอนขอชีวิตก็ดังออกจากปากราชาซอมบี้
ไม้กระบองหยุดลงชิดกับสมองซีกที่ยังเหลืออยู่ของราชาซอมบี้ หยางปินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม!
“เร็วเข้า สั่งฝูงซอมบี้ให้ถอยไป!”
“โฮก…!”
ราชาซอมบี้คำราม ราวกับกำลังถามว่า “ถ้าฉันสั่งให้พวกมันถอย นายจะปล่อยฉันจริง ๆ เหรอ?”
หยางปินยิ้ม เขาย่อมเข้าใจความหมายของมัน
“วางใจได้ ฉันรับประกันด้วยศักดิ์ศรีของตัวเอง ขอแค่นายสั่งให้ฝูงซอมบี้ถอย ฉันจะไม่ฆ่านายเด็ดขาด!”
ราชาซอมบี้มองหยางปินด้วยใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“โฮ่… ไอ้เด็กเวรนี่ ยังไม่เชื่อฉันอีกเรอะ!?”
“ฟังให้ดี ศักดิ์ศรีของฉันเชื่อถือได้มาก อีกอย่างตอนนี้นายก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเชื่อฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่านายเดี๋ยวนี้เลย!” หยางปินพูดจบก็ยกไม้กระบองขึ้นอีกครั้ง
“โฮก…!”
ราชาซอมบี้สะดุ้ง รีบพยักหน้า ก่อนจะหันไปคำรามใส่สนามรบด้านล่าง
“โฮก… โฮก…!”
เมื่อได้ยินเสียงคำรามของราชาซอมบี้ เหล่าซอมบี้ด้านล่างก็หยุดมือพร้อมถอยหลังไปหลายก้าว จากนั้นต่างพากันมองขึ้นไปยังราชาซอมบี้อย่างพร้อมเพรียง เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่เข้าใจ ทั้งที่ฝ่ายตนกำลังได้เปรียบอย่างเด็ดขาด เหตุใดจึงต้องถอย
แต่พอเห็นราชาซอมบี้ของพวกมันถูกคนจับขาทั้งสองข้างห้อยหัวขึ้นมา พวกมันก็เข้าใจเหตุผลทันที