ไม่นานนัก ผืนดินก็เริ่มสั่นสะเทือน
ไกลออกไป เงาร่างนับไม่ถ้วนเริ่มปรากฏในสายตาทุกคน เคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ทุกคนตึงเครียดจนหน้าซีด แม้ก่อนหน้านี้จะเตรียมใจไว้มากเพียงใด แต่เมื่อได้เห็นฝูงซอมบี้ที่ดูเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด ความหวาดกลัวก็ผุดขึ้นในใจอย่างห้ามไม่ได้
กู่เฟิงกลืนน้ำลาย ขณะนี้แม้แต่เขาเองก็หวาดหวั่นแทบแย่
แต่เมื่อมองฐานที่มั่นด้านหลัง เขาก็กัดฟันแน่น
“พี่น้อง! ถึงเวลาชี้เป็นชี้ตายแล้ว!”
“หยิบอาวุธขึ้นมา ฆ่าพวกมัน!”
ทว่าเมื่อสิ้นเสียง คนด้านล่างกลับขลาดกลัว ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้า
ทุกคนรู้ดีว่า ฝูงซอมบี้น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ พุ่งเข้าไปก็ไม่ต่างจากส่งตัวเองไปตาย
ไม่มีทางป้องกันฝูงซอมบี้แบบนี้ได้เลย
เดิมทีหลายคนกล้าออกมาเพราะได้ยินกู่เฟิงบอกว่า คนจากนครดาวร่วงจะมาช่วย
ตอนนี้ซอมบี้มาถึงแล้ว อย่าว่าแต่นครดาวร่วงเลย แม้แต่ฐานที่มั่นอื่น ๆ ก็ส่งคนมาเพียงสิบกว่าหมื่นเท่านั้น
แล้วจะให้พวกเขาป้องกันอย่างไรไหว!?
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้ากู่เฟิงพลันเคร่งขรึม
“พี่น้อง ตอนนี้เราไม่มีทางถอยแล้ว!”
“ข้างหลังเราคือบ้านของเรา ถ้าถอย บ้านที่อยู่ข้างหลังจะถูกซอมบี้ทำลายจนหมดสิ้น ทุกคนที่อยู่ข้างใน รวมถึงครอบครัว พ่อแม่ และลูก ๆ ของพวกแก จะกลายเป็นอาหารของซอมบี้!”
“เพราะฉะนั้น เพื่อครอบครัวของเรา และเพื่อตัวเราเอง ไม่ว่ายังไงก็ต้องขวางซอมบี้พวกนี้ไว้ข้างนอก!”
“กำลังเสริมกำลังเดินทางมา ขอแค่เรายื้อไว้ได้อีกหน่อย พวกเขาก็จะมาถึงเร็ว ๆ นี้ รวมถึงเหล่าผู้แข็งแกร่งจากนครดาวร่วงด้วย!”