ทุกคนเดินหน้าไปอย่างระมัดระวัง หยางปินเปิดเนตรหยั่งเห็นตลอดทาง ไม่กล้าหยุดแม้แต่น้อย แต่มีหูเหวินจิ้งอยู่ด้วย จึงไม่ต้องกังวลเรื่องสิ้นเปลืองพลัง
เดินกันมาสิบกว่านาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่พบสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่น
ตามที่หยางปินคาด สัตว์กลายพันธุ์ในป่าน่าจะหวงอาณาเขต พื้นที่แถบนี้คงเป็นอาณาเขตของสัตว์วานร จึงไม่เห็นสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่น
เดินต่อไปอีกไม่กี่นาที จู่ ๆ หยางปินก็หยุดกึก
“ระวัง มีบางอย่างกำลังมา รีบซ่อนก่อน!”
พอได้ยินคำพูดของเขา ทุกคนก็หยุดตาม ก่อนจะมุดเข้าไปในพุ่มไม้ใกล้ ๆ
หยางปินเคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตัวบนต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านหนาทึบ
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหน้าไม่ไกล
สัตว์วานรยี่สิบตัววิ่งมาถึงตรงนี้อย่างรวดเร็ว
พวกมันกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างฉงน ก่อนจะเกาศีรษะ แล้ววิ่งต่อไปยังทิศทางที่หยางปินกับพวกเพิ่งผ่านมา ดูเหมือนจะไปตามหาสัตว์วานรไม่กี่ตัวนั้น
ขณะนั้น หยางปินที่ซ่อนอยู่บนต้นไม้เห็นแววตาของฝูงสัตว์วานรเป็นประกายวูบ
สัตว์วานรยี่สิบตัว ห้าตัวขั้นเก้า อีกสิบห้าตัวขั้นแปด!
ต้องบอกเลยว่าสัตว์กลายพันธุ์แถวนี้แข็งแกร่งจริง ๆ แค่โผล่มาเป็นฝูงก็เริ่มต้นที่ขั้นแปดแล้ว
แต่ถึงฝูงสัตว์วานรนี้จะมีพลังแข็งแกร่ง ก็ไม่มีตัวไหนถึงขั้นสิบ แบบนี้ก็พอจะลองจัดการดูได้!
หยางปินกวาดตามองรอบด้าน เมื่อเห็นว่าไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นอยู่ใกล้ ๆ ก็เอ่ยเสียงเบาไปทางจุดที่พวกพ้องซ่อนตัวอยู่
“ลงมือ! ฆ่าพวกมันให้หมด!”
พูดจบ หยางปินก็เคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตัวตรงหน้าฝูงสัตว์วานร ง้าวฟางเทียนในมือฟันฉับเข้าใส่สัตว์วานรขั้นเก้าตัวที่อยู่หน้าสุด