เมื่อเห็นหยางปินลอยอยู่กลางอากาศ ต้าหนิวก็พ่นลมหายใจแรง ๆ ทางจมูก
จู่ ๆ หยางปินก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่กดทับร่าง ร่างของเขาร่วงลงมาตรง ๆ
เคราะห์ดีที่ในจังหวะคับขัน หยางปินใช้เคลื่อนย้ายพริบตาหลบไปได้ จึงไม่ตกลงบนหนามดิน
แต่ทันทีที่หลบหนามดินพ้น อุกกาบาตนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งลงมาใส่เขาด้วยความเร็วสูง
“เชี่ย! เอาจริงขนาดนี้เลยเหรอ!?” หยางปินสะดุ้ง รีบใช้เคลื่อนย้ายพริบตาหลบ
ทว่าอุกกาบาตกระจายครอบคลุมพื้นที่กว้างมาก ร่างของหยางปินเพิ่งปรากฏขึ้นหลังเคลื่อนย้ายพริบตา ก็ถูกอุกกาบาตลูกหนึ่งพุ่งชนเข้าเต็ม ๆ
เขตแดนสุญญากาศรอบตัวแตกกระจายทันที แรงอุกกาบาตที่เหลือกระแทกร่างหยางปิน
“พรวด...”
หยางปินกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ไม่ทันได้สนใจบาดแผลบนตัว ก็รีบใช้เคลื่อนย้ายพริบตาหนีออกจากบริเวณอุกกาบาตอีกครั้ง
ตอนนั้นเอง ร่างของต้าหนิวก็ไล่ตามมาทันแล้ว
“หยุดก่อน!” หยางปินรีบยกมือขึ้น “เจ้าวัวแก่ เรามาคุยกันหน่อยได้ไหม!?”
ดวงตาของต้าหนิวฉายแววดูแคลน แต่ก็ไม่ได้ลงมืออีก มันยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลจากหยางปิน จ้องเขาอย่างเย็นชา ราวกับอยากดูว่าหยางปินจะพล่ามอะไรออกมา
“เอ่อ...เจ้าวัวแก่ เราก็ไม่ได้มีแค้นฝังใจอะไรกันสักหน่อย ไม่เห็นต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งเลย เอาแบบนี้ไหม แยกย้ายกันเถอะ แกกลับเสินหนงเจี้ย ส่วนฉันกลับเกาเหลาจวง ต่อไปต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน แกคิดว่าไง?”
ต้าหนิวที่ตอนแรกยังตั้งใจฟัง พอได้ยินคำพูดหน้าด้านของหยางปินก็เดือดขึ้นมาทันที