เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หยางปินก็ฉุกคิดขึ้นมา ก่อนจะหยิบคริสตัลพลังระดับ 22 หลายร้อยเม็ดออกจากแหวนมิติ แล้วยื่นให้พวกเขา
“นี่คือคริสตัลพลังระดับ 22 ถ้าเป็นอย่างที่พวกคุณว่า ก็น่าจะคุกคามยอดฝีมือระดับ 26 ได้ คริสตัลพลังพวกนี้น่าจะพอให้พวกคุณยิงได้หลายครั้ง ถ้าอีกฝ่ายหนี ก็ยิงเลย หวังว่าจะยิงพวกมันร่วงลงมาได้”
“ระดับ 22!?” หลงจ้านกั๋วกับคนอื่น ๆ เบิกตากว้างทันที
หัวหน้าทีมหยางมีของดีอยู่ในมือเยอะเกินไปแล้ว หยิบออกมาแต่ละครั้งก็เป็นของระดับ 22 ทั้งนั้น
“ดีมาก คริสตัลพลังพวกนี้พอใส่ปืนใหญ่เลเซอร์ทั้งห้ากระบอกได้เลย ผมรับรองว่าจะไม่ยิงทิ้งเปล่าแม้แต่นัดเดียว ยิงนัดไหนก็โดนแน่!” หลงจ้านกั๋วให้คำมั่น
“อย่าพูดมั่นใจขนาดนั้น อีกฝ่ายเคลื่อนที่เร็วมาก พวกคุณอาจยิงไม่โดนก็ได้”
“คุณดูถูกพลังของเทคโนโลยีไปหน่อยแล้ว ความเร็วของปืนใหญ่เลเซอร์แทบจะเท่าความเร็วแสง ต่อให้พวกมันเร็วแค่ไหนก็หลบไม่พ้นหรอก” หลงจ้านกั๋วตอบอย่างมั่นใจ
“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น ถ้าพวกคุณยิงพวกมันร่วงได้ห้าตัว โอกาสที่จะรั้งอีกฝ่ายไว้ก็เพิ่มขึ้นมาก” หยางปินพยักหน้า
ดูท่าศูนย์วิจัยของปักกิ่งก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง
“เอาละ พวกคุณไปจัดการกันเถอะ ผมไปก่อน”
“ได้”
ขณะนั้น บริเวณใจกลางฐานที่มั่น ยอดฝีมือเผ่าปีกกลุ่มหนึ่งนับถึงสิบแล้ว
“ดี ในเมื่อพวกแกไม่ยอมส่งตัวพวกมันออกมา งั้นฉันจะถล่มฐานที่มั่นนี่ให้ราบ ดูซิว่าพวกมันจะยังไม่ออกมาอีกไหม” ชายคนนั้นพูดจบก็เตรียมลงมือ
แต่ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“พวกคุณกำลังตามหาผมอยู่หรือเปล่า?”