ชายคนนั้นฝืนหันหน้ากลับมา มองเฉินห่าวด้วยแววตาเหลือเชื่อ
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ผู้แข็งแกร่งขั้นเทียนจีอย่างเขาจะถูกคนขั้นเทียนเฉวียนปลิดชีพได้ในพริบตา
“ตูม...”
ร่างชายหนุ่มล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ปลุกทุกคนในที่เกิดเหตุให้ได้สติ
“กวงเซิน!”
เหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าเย่ากวงหน้าถอดสี แสงเจิดจ้าปรากฏขึ้นในมือของแต่ละคน พวกเขาเตรียมลงมือทันที
แต่ในจังหวะนั้น ชายวัยกลางคนที่เป็นผู้นำกลับยกมือห้ามกะทันหัน
จากนั้นชายวัยกลางคนก็มองหยางปินกับพวก สีหน้าฉายแววประหลาดใจ “ไม่นึกเลยว่ามนุษย์จะยังมีผู้แข็งแกร่งเหลืออยู่”
“แต่แกเป็นมนุษย์ขั้นเทียนจีระดับสอง พาคนขั้นเทียนเฉวียนกลุ่มหนึ่งบุกมาถึงที่นี่ได้ ฉันไม่รู้ว่าควรชมว่าแกกล้าหาญ หรือจะบอกว่าโง่เขลากันแน่”
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด พวกแกคงมาจากเมืองมนุษย์แห่งเดียวที่ยังไม่ถูกยึดครองสินะ”
“โอ้ รู้ไม่น้อยเลยนี่” หยางปินมองชายวัยกลางคนอย่างประหลาดใจ
“ใช่ พวกเรามาจากนครดาวร่วง!”
“เป็นอย่างที่คิด ฉันสงสัยว่าในเมืองของพวกแกยังมีมนุษย์ที่แข็งแกร่งกว่านี้อีกหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นด้วยกำลังแค่นี้ก็น่าจะรักษาเมืองไว้ไม่ได้”
“แน่นอน ในนครดาวร่วง ผู้มีพลังขั้นเทียนเสวียนมีเกลื่อนกลาด ผู้มีพลังขั้นเทียนซูก็มีอยู่เต็มไปหมด พวกเราเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยเท่านั้น” หยางปินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“……”
“ดูท่าแกคงไม่คิดจะพูดความจริง ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ต้องจับแกไปเค้นถามให้หมด”
“จับฉันเหรอ? แกคงไม่มีปัญญาหรอก!”