ค่ำนี้ หยางปินกับพวกพ้องกินมื้อใหญ่กันในวิลล่า
อย่างที่ฟางซือเจี๋ยบอกไว้ ฝีมือของพ่อครัวที่เขาหามานั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ แถมยังเก่งกว่าหยางปินมาก จนทุกคนกินอิ่มเสียจนพุงกาง
นับตั้งแต่วันสิ้นโลกมา พวกเขาแทบไม่เคยอดอยากก็จริง แต่มื้อใหญ่ที่อร่อยขนาดนี้เพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรก
“เอิ๊ก... มื้อนี้อิ่มหนำจริง ๆ!” ไอ้ดำลูบท้อง สีหน้าพึงพอใจ
“อิ่มหนำแล้วเหรอ? งั้นเดี๋ยวไปล้างจานด้วย!” หยางปินพูดกลั้วหัวเราะ
“ไม่ใช่ว่ามีพ่อครัวอยู่แล้วเหรอ?”
“เขาทำอาหารอร่อย ๆ ให้กินขนาดนั้น ยังจะกล้าใช้ให้ล้างจานอีกเหรอ?”
“……”
หลังจากกินอิ่มดื่มเต็มที่ ทุกคนก็แยกย้ายไปพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ
กลางดึก ทุกคนลุกขึ้นมาอีกครั้ง แล้วขึ้นไปฝึกฝนบนดาดฟ้า
ต้องยอมรับว่าการสร้างอาคารขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะนั้นสบายจริง ๆ นอนบนเก้าอี้เอนสบายกว่านอนบนพื้นเย็นเฉียบมาก
พวกเขาไม่เคยละเลยการฝึกฝน หลายวันที่ผ่านมานี้หยางปินเริ่มมุ่งหน้าสู่ช่วงปลายขั้นสิบเอ็ดแล้ว
ส่วนเฉินห่าวกับคนอื่น ๆ กำลังสะสมพลัง เตรียมทะลวงขั้นสิบเอ็ดในคราวเดียว แม้มีวิชาบำเพ็ญช่วย กระบวนการนี้ก็ยังต้องใช้เวลาอีกเจ็ดหรือแปดวัน
ตอนนี้ไม่มีซอมบี้หรือสัตว์กลายพันธุ์ขั้นสิบเอ็ดให้ล่า พวกเขาจึงทำได้เพียงพึ่งการฝึกฝน
คนอื่น ๆ ไม่ได้ร้อนใจนัก อย่างไรเสียพลังของพวกเขาก็เหนือกว่าคนอื่นมากอยู่แล้ว คนที่สำคัญที่สุดยังคงเป็นลิงผอม เพราะเขามีภารกิจสำคัญต้องควบคุมหัวหน้าลิงขาวตัวนั้น
แต่หากคิดจะควบคุมหัวหน้าลิงขาวขั้นไคหยาง ลิงผอมต้องทะลวงถึงขั้นสิบเอ็ดเสียก่อน มิฉะนั้นมีโอกาสสูงมากที่จะควบคุมไม่สำเร็จ แถมยังถูกพลังย้อนกลับทำร้าย