“พวกคุณจัดการสัตว์ประหลาดตัวอื่นให้ที ตัวนี้ปล่อยให้ผมเอง” หยางปินบอกทุกคน ก่อนจะพุ่งเข้าหาสัตว์เกราะดินทันที
“โฮก...” เสียงคำรามดังสนั่น จู่ ๆ ยอดเขาขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะทิ้งตัวฟาดใส่หยางปินอย่างแรง
“บ้าเอ๊ย เปิดฉากมาก็จัดหนักเลยเหรอ!?” หยางปินกระตุกคิ้ว รีบเคลื่อนย้ายพริบตาหลบไป ร่างของเขาปรากฏขึ้นข้างสัตว์เกราะดินในพริบตา ก่อนจะฟาดง้าวฟางเทียนใส่หัวมันอย่างแรง
แต่ในจังหวะคับขัน หัวของอีกฝ่ายกลับหดเข้าไปในกระดองเต่าเสียก่อน
“เคร้ง...”
เสียงแหลมบาดหูดังขึ้น ง้าวฟางเทียนของหยางปินฟาดลงบนกระดองเต่าของอีกฝ่าย แรงสะท้อนมหาศาลเกือบทำให้ง้าวหลุดมือ แม้หยางปินจะกำมันไว้แน่นได้ทัน แต่เนื้อระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ก็ปริแตกจากแรงสะเทือน ร่างของเขายังถูกกระแทกกระเด็นออกไปด้วย
“ให้ตายสิ ไม่ใช่เต่าแท้ ๆ แต่หดหัวหลบได้คล่องชะมัด!” หยางปินบ่น
ในตอนนั้นเอง หัวของอีกฝ่ายก็โผล่ออกมาอีกครั้ง ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะมุดลงดินไปทันที
เห็นภาพนั้น หยางปินก็เหยียบกระบี่ยาวทะยานขึ้นฟ้าอย่างไม่ลังเล
แต่เพิ่งจะบินขึ้นไป แรงโน้มถ่วงมหาศาลก็ถาโถมกดทับร่างเขา ทำให้ร่วงดิ่งลงมา
“แม่งเอ๊ย พวกพลังธาตุดินใช้ท่านี้กันเป็นหมดเลยหรือไง” หยางปินบ่น พลางจ้วงง้าวฟางเทียนลงไปข้างล่างตอนใกล้จะถึงพื้น
เป็นอย่างที่คิด ร่างมหึมาพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน ปัดง้าวฟางเทียนของหยางปินออกไปในคราวเดียว หนามดินขนาดใหญ่พุ่งแทงใส่หัวหยางปินด้วยความเร็วราวสายฟ้า