เรือวิญญาณเคลื่อนที่เร็วมาก ตอนที่มองเห็นมันยังอยู่ไกลลิบ แต่พริบตาเดียวก็ลอยมาถึงเหนือสนามรบแล้ว
จากนั้นเรือวิญญาณก็ร่อนลงมา ร่างกว่าสิบร่างกระโดดลงจากเรือ
“คารวะท่านทั้งหลาย!” เหล่าต่างเผ่าพากันคำนับ สีหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
ในที่สุดก็มีผู้แข็งแกร่งมาช่วยแล้ว พวกเขารอดแล้ว
ส่วนเหล่าสัตว์ประหลาดกลับหวาดหวั่นไม่เป็นสุข แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
หลังจากร่างทั้งสิบกว่าคนลงถึงพื้น พวกเขาก็ไม่สนใจคนอื่น สายตาจับจ้องหยางปินกับพวกโดยตรง
“เป็นมนุษย์จริงด้วย ถึงกับมีคนที่อยู่ขั้นเทียนเสวียนระดับสี่ ดูเหมือนพวกเราจะประเมินพวกแกต่ำไป” ชายหนุ่มที่เป็นผู้นำขมวดคิ้วกล่าว
“แมลงร้อยขาตายแล้วยังดิ้นได้ เดิมทีคิดว่าสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว ไม่คิดว่าจะโผล่พวกตัวป่วนขึ้นมาอีก แถมยังก่อเรื่องจนทวีปชิงเซียวปั่นป่วนไปหมด” ชายอีกคนกล่าวด้วยสีหน้ารังเกียจ
“อัดให้ปางตายแล้วพาตัวกลับไปให้เบื้องบนจัดการเถอะ มีฝีมือแค่นี้ยังอาละวาดได้นานขนาดนั้น เผ่าพันธุ์ชั้นสูงพวกนี้นับวันยิ่งไม่ได้เรื่อง” หญิงสาวในชุดสีชมพูซึ่งมีตราสีชมพูรูปดอกไม้อยู่กลางหว่างคิ้วกล่าวเสียงเย็นชา
“จริงด้วย ถึงเวลาจัดระเบียบกันสักหน่อยแล้ว!”
ผู้แข็งแกร่งจากเผ่าพันธุ์ชั้นยอดกลุ่มหนึ่งพูดกันเอง โดยไม่เห็นหยางปินกับพวกอยู่ในสายตาเลย
มุมปากหยางปินกระตุก เจ้าพวกนี้หยิ่งผยองจริง ๆ สมกับเป็นคนจากเผ่าพันธุ์ชั้นยอด