หลังจากทุกคนบินหนีมาไกลมาก และเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตามมาอีก จึงค่อยถอนหายใจโล่งอกอย่างหนัก แต่ละคนรู้สึกราวกับเพิ่งรอดพ้นจากประตูผีมาได้
「ให้ตายเถอะ! นั่นมันตัวอะไรกันแน่? น่ากลัวเกินไปแล้ว แค่คำรามจากระยะไกลขนาดนั้นยังทำให้คนสลบได้เลย!」ไอ้ดำมีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด
「ไม่รู้สิ แต่ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าแน่ ๆ!」
คนอื่น ๆ ก็ยังมีสีหน้าหวาดผวา เห็นได้ชัดว่าตกใจกันไม่น้อย
「หัวหน้า ไอ้ตัวนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน?」ทุกคนหันไปมองหยางปิน
「ไม่รู้」หยางปินส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อยก่อนพูดว่า
「คริสตัลสีเหลือง ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เลยไม่รู้ว่าอยู่ขั้นไหน ความต่างของพลังมากเกินไปจนประเมินไม่ได้」
「นี่...」
「หรือว่ามันจะแข็งแกร่งกว่าอาต๋าย!?」
「เรื่องนั้นพูดยาก อาต๋ายสัมผัสถึงกลิ่นอายไม่ได้ เลยเทียบจากกลิ่นอายไม่ได้」หยางปินส่ายหน้า
「งั้นให้อาต๋ายไปลองดูไหม? ถ้ามันฆ่าอีกฝ่ายได้ พวกเราก็รวยแล้วสิ」ไอ้ดำพูดอย่างตื่นเต้น
「แล้วถ้าอาต๋ายสู้ไม่ไหว นายจะเข้าไปช่วยหรือไง?」หยางปินมองไอ้ดำอย่างเอือมระอา
「เอ่อ...งั้นก็ช่างมันเถอะ」ไอ้ดำหุบปากอย่างเจื่อน ๆ
「ตอนนี้มันอยู่ในประเทศรัสเซีย ตราบใดที่เราไม่ไปหาเรื่องมัน ก็ยังไม่เป็นภัยกับเรา ไม่จำเป็นต้องเสี่ยง」
「อาต๋ายคือไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเรา จะให้พลาดไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเมื่อหายนะที่แท้จริงมาถึง เราจะเอาอะไรไปสู้กับสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่า?」หยางปินพูดอย่างเคร่งขรึม