เขตใจกลางนครดาวร่วง…
ฟางซือเจี๋ยเรียกสมาชิกหน่วยพิทักษ์นครดาวร่วงที่เหลืออยู่ รวมทั้งหญิงสาวเผ่าวารีมารวมตัวกัน
หยางปินพูดเพียงว่า “เกิดเรื่องแล้ว” ก่อนรีบร้อนจากไป ทำให้ฟางซือเจี๋ยรู้สึกเป็นห่วงอยู่บ้าง จึงเรียกระดมกำลังรบทั้งหมดที่พอจะรวบรวมได้ เตรียมไปช่วยทางนั้น
เดิมทีเขาคิดจะเรียกหมีขาวไปด้วย แต่เจ้าตัวไม่สนใจเขา สุดท้ายจึงได้แต่ล้มเลิกอย่างจนใจ
ขณะที่ทุกคนกำลังจะออกเดินทาง ด้านหลังฟางซือเจี๋ย หรือก็คือเหนือศีรษะตรงหน้าฝูงชน จู่ ๆ ก็ปรากฏรอยแยกขึ้นกลางอากาศ จากนั้นผู้คนกลุ่มหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้าเหมือนเกี๊ยวถูกเทลงหม้อ
“???”
ทุกคนมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง
“โอ๊ย หัวหน้าเปิดทางออกไว้สูงขนาดนั้น ทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะ ก้นผมเอ๊ย!” ลิงผอมบ่น
คนอื่น ๆ ต่างมองหยางปินด้วยแววตาตัดพ้อ
“เอ่อ… เพิ่งลองใช้ครั้งแรก ยังควบคุมไม่ค่อยได้ คราวหน้ารู้แล้ว” หยางปินกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน
“ฮ่า ๆ ดีที่ฉันไหวตัวทัน กางปีกไว้ก่อน บินได้มันสะใจจริง ๆ” ไอ้ดำกางปีกวายุ ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
แต่คำพูดยังไม่ทันขาดคำ กลางอากาศก็พลันรวมตัวเป็นฝ่ามือพลังงานขนาดใหญ่ ตบเขาร่วงลงมาจากฟ้า
“ปัง…!”
ร่างไอ้ดำกระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ เขามองจ้าวคุนด้วยแววตาตัดพ้อ
“สมน้ำหน้า อยากอวดดีนัก” จ้าวคุนพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เห็นไอ้ดำตกอยู่ในสภาพน่าอนาถ คนอื่น ๆ ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที
“เอ่อ… ระวังกันหน่อย ยังมีคนอื่นอยู่นะ” ฟางซือเจี๋ยมองทุกคนอย่างจนใจ