บทที่ 492 ศึกชุลมุน
หยางปินมองเหล่ายอดฝีมือเผ่าพลังที่กำลังคลุ้มคลั่งแล้วอดแปลกใจไม่ได้
“บอกแล้วไงว่าอย่าไปหาเรื่องเยาะเย้ยศัตรูที่กำลังจนตรอก ตอนนี้เป็นไงล่ะ ได้เจอดีแล้วไหม” หยางปินพูดด้วยสีหน้าสะใจ
หลังจากเห็นว่าทั้งสองฝ่ายไม่ลงรอยกัน หยางปินก็เริ่มวางแผนยุให้พวกเขาห้ำหั่นกัน
แต่เขาไม่คิดเลยว่าความแค้นระหว่างทั้งสองฝ่ายจะหนักหนาถึงเพียงนี้ แทบไม่ต้องออกแรงมากก็ทำให้พวกเขาเปิดฉากต่อสู้กันได้แล้ว
อย่างไรก็ตาม เมื่อมองสถานการณ์ในสนามรบ แม้ยอดฝีมือเผ่าพลังจะดุดันอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยังต้องพ่ายแพ้
ทั้งเสียเปรียบด้านจำนวน แถมกำลังรบระดับสูงก็ถูกพวกเขาจัดการไปแล้ว ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายยังต่างกันมาก
ยิ่งไปกว่านั้น วิธีโจมตีของเผ่าหยินสือไม่ได้มีแค่แสงกัดกร่อนกับคมมีดกัดกร่อนเท่านั้น
พื้นดินก็ถูกกัดกร่อน แม้แต่หมอกดำที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศก็มีฤทธิ์กัดกร่อนเช่นกัน
ต่อให้สู้กับอีกฝ่าย ก็ต้องอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่กัดกร่อนตลอดเวลา ยิ่งยืดเยื้อก็ยิ่งต้องตาย
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ยอดฝีมือเผ่าพลังแลกชีวิตศัตรูไปได้ครึ่งหนึ่งก็นับว่าเก่งแล้ว
ผลลัพธ์แบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่หยางปินต้องการ
สำหรับพวกเขาแล้ว เผ่าหยินสือรับมือยากกว่าเผ่าพลังมาก ทักษะกัดกร่อนของอีกฝ่ายน่าขยะแขยงเกินไป
หากยังเหลืออยู่หลายพันคน พวกเขาคงต้องจ่ายราคาไม่น้อยกว่าจะจัดการได้
“อาต๋าย พวกนายไปช่วย!” หยางปินสั่งทันที
สิ้นเสียงของเขา ศพคืนชีพทั้งสามก็กระโจนเข้าสู่สนามรบทันที