“ลูกพี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม” ลิงผอมรีบเข้ามาหาหยางปิน
“ฉันไม่เป็นไร” หยางปินส่ายหน้า “ไปดูเจ้านั่นหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง”
เพราะกลัวว่าจะฆ่าอีกฝ่ายตาย หยางปินจึงฟาดมันด้วยง้าวไปสองครั้งตั้งแต่แรก จากนั้นก็ไม่กล้าลงมืออีก
ตอนนี้หูเหวินเลี่ยงไม่ได้อยู่ข้าง ๆ หากบาดเจ็บสาหัสเกินไปจนฟื้นตัวไม่ไหวก็คงแย่
ทั้งสองเดินไปถึงหน้าเหยี่ยวเพเรกริน เห็นมันนอนหมอบนิ่งอยู่บนพื้น
“อย่าบอกนะว่าตายแล้ว” ลิงผอมกระซิบ
“ไม่น่าใช่ ฉันแทงมันไปแค่สองทีเอง จะตายง่ายขนาดนั้นได้ยังไง คงเสียเลือดมากจนหมดสติไปแล้ว”
“แล้วจะเอายังไงดี พี่เลี่ยงไม่อยู่ พวกเราก็รักษาไม่เป็น”
“นายควบคุมมันไว้ก่อน สัตว์กลายพันธุ์ขั้นสิบฟื้นตัวได้เร็วมาก สองทีที่ฉันแทงก็เลี่ยงจุดตายหมดแล้ว มันน่าจะฟื้นเองได้”
“ได้”
ลิงผงกศีรษะ ก่อนเดินไปหาเหยี่ยวเพเรกริน ยกหัวมันขึ้นแล้วตบหน้าไปหนึ่งที
เหยี่ยวเพเรกรินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง
จังหวะนั้นเอง ลิงผอมก็ใช้พลังพิเศษควบคุมสัตว์อสูรทันที
ลิงผอมชำนาญพลังนี้มานานแล้ว อีกทั้งตอนนี้ยังอยู่ขั้นสิบ การจัดการสัตว์กลายพันธุ์ขั้นสิบที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้จึงยิ่งง่ายดาย
ไม่นาน เหยี่ยวเพเรกรินก็ถูกควบคุมไว้ได้
“ฮ่า ๆ ได้มาอีกตัวแล้ว รอจับเพิ่มอีกสักตัว ต่อไปพวกเราออกไปไหนก็ขึ้นพาหนะบินกันได้ครบทุกคน” ลิงผอมหัวเราะ
“อืม ฉันก็คิดแบบนั้น ต่อไปให้ต้าเหลืองกับพวกมันเฝ้าบ้าน ส่วนพวกเราก็ขี่พาหนะบินออกไปก่อเรื่องได้ทั่ว” หยางปินเองก็เผยสีหน้าใฝ่ฝัน
“วางใจเถอะลูกพี่ ความปรารถนานี้ไม่ยากหรอก” ลิงผอมตบอกให้คำมั่น