บทที่ 187 สถานการณ์รบตึงเครียด
พวกซอมบี้ฝ่ายตรงข้ามหลบเข้าไปในฝูงศพ ทุกคนจึงทำอะไรไม่ได้
หยางปินเคลื่อนย้ายพริบตาตามไปได้ก็จริง แต่รูปแบบการโจมตีของเขายังมีจำกัด หากสู้เพียงลำพัง เขาคงฆ่าอีกฝ่ายไม่ได้จริง ๆ
เรื่องนี้ทำให้หยางปินอยากได้ทักษะโจมตีรุนแรงสักอย่างขึ้นมาอย่างเร่งด่วน
“พอถึงขั้นไคหยาง ฉันต้องเลือกทักษะโจมตีหนัก ๆ สักอย่างให้ได้” หยางปินคิดอย่างแน่วแน่
ไม่นาน กำลังเสริมของซอมบี้ขั้นแปดก็มาถึง
ซอมบี้ขั้นเจ็ดสี่ตัวรีบไปยืนอยู่ด้านหลังซอมบี้ขั้นแปด นอกจากนี้ยังมีซอมบี้ขั้นหกอีกฝูงหนึ่งพุ่งเข้าโจมตีจ้าวคุนกับพวก เห็นได้ชัดว่าต้องการขัดขวางไม่ให้พวกเขาเข้ามาช่วย
ต้องยอมรับว่าสติปัญญาของซอมบี้ขั้นแปดแทบไม่ด้อยไปกว่ามนุษย์แล้ว
เมื่อเห็นว่ากำลังเสริมมาถึง ซอมบี้ขั้นแปดก็แสยะยิ้มให้หยางปิน รอยยิ้มนั้นทำเอาขนลุกไปทั้งตัว นึกไม่ถึงว่าซอมบี้ขั้นแปดจะยิ้มเป็นแล้ว แถมยังยิ้มได้เจ้าเล่ห์น่าขยะแขยงขนาดนี้
“เดี๋ยวคอยดูแล้วกันว่าแกจะยังยิ้มออกไหม!” หยางปินพูดอย่างไม่สบอารมณ์
จากนั้นเขาหันไปมองหลินอี้เฟย “อี้เฟย เธอแช่แข็งพวกมันทั้งหมดพร้อมกันได้ไหม?”
หลินอี้เฟยส่ายหน้า..
“ไม่ได้ ฉันเพิ่งขึ้นขั้นเจ็ดได้ไม่นาน พวกมันมีขั้นแปดหนึ่งตัวกับขั้นเจ็ดอีกสี่ตัว พลังต่างกันเกินไป ต่อให้แช่แข็งได้ก็คงอยู่แค่ชั่วพริบตา ทำอะไรไม่ได้หรอก”
“ก็ได้” หยางปินพยักหน้าอย่างจนใจ