สิ้นเสียงพูด เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าฝูงชนอย่างกะทันหัน
“พี่ปิน!”
“หัวหน้า!”
เมื่อเห็นหยางปินปรากฏตัว ทุกคนในหน่วยดาวร่วงต่างตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างหนัก
ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์วานรขั้นสิบและขั้นสิบเอ็ดกลุ่มนี้ พวกเขากดดันอย่างหนักจริง ๆ ยังดีที่ในที่สุดหัวหน้าก็กลับมาทัน
ในเวลานี้ คนอื่น ๆ อีกหลายคนก็จำหยางปินได้เช่นกัน
“นั่นไม่ใช่หัวหน้าหน่วยดาวร่วงเหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงโผล่มาได้?”
“มองไม่ทัน แต่ท่าปรากฏตัวนี่เท่สุด ๆ ไปเลยนะ”
“แต่ถึงเขาจะมาทันก็ช่วยอะไรไม่ได้มากหรอกมั้ง? เขาเพิ่งอยู่ขั้นเก้าไม่ใช่เหรอ? ฉันว่าพวกสัตว์กลายพันธุ์กลุ่มนี้อาจอยู่ขั้นสิบด้วยซ้ำ! ไม่อย่างนั้นคงทนการถล่มได้ตั้งหลายครั้งขนาดนั้นไม่ได้หรอก!”
“ซี้ด...”
“ขั้นสิบ! แบบนี้ก็จบเห่กันหมดไม่ใช่เหรอ!?”
“ยังดีที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัว หวังว่าคนข้างล่างจะค่อย ๆ กำจัดพวกมันได้”
เบื้องล่าง ซุนเหล่ยก็ตื่นเต้นดีใจไม่แพ้กันเมื่อเห็นหยางปิน
“หัวหน้าหยาง ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว!”
“อืม ลำบากแล้ว ผู้บัญชาการซุน พวกคุณทำได้ดีมาก” หยางปินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เขาเห็นสถานการณ์ตลอดทางแล้ว และรู้ว่านี่ต้องเป็นฝีมือของทหารแน่นอน หากไม่มีทหารคอยถ่วงเวลา ตอนนี้สัตว์วานรกลุ่มนี้คงบุกเข้าไปในฐานที่มั่นแล้วไล่ฆ่าคนไม่เลือกหน้า!
“หยางปิน!!!” เมื่อซูจิ่นเห็นหยางปิน เธอก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที
“ฮ่า ๆ ๆ! ดีจริง ๆ ฉันนึกว่านายหนีไปแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่ายังกล้าโผล่หน้ามาอีก ฉันควรจะบอกว่านายโง่ หรือบอกว่านายมีน้ำใจต่อพวกพ้องดีล่ะ?”