ภายใต้การรักษาของหูเหวินเลี่ยง บาดแผลหลายแห่งบนร่างนกเผิงยักษ์ค่อย ๆ สมาน อาการบาดเจ็บดีขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก นกเผิงยักษ์ที่หมดสติก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความสับสน
ทว่าเมื่อมันเห็นหยางปินกับพวก แววตาก็พลันเปลี่ยนเป็นดุดัน
หยางปินส่งสัญญาณให้หูเหวินเลี่ยงหยุดรักษา ก่อนเดินไปตรงหน้านกเผิงยักษ์แล้วเอ่ยว่า “พี่นก ฝีมือของคุณแข็งแกร่งขนาดนี้ สติปัญญาคงไม่ด้อยแน่ น่าจะฟังที่ผมพูดรู้เรื่องใช่ไหม”
“เมื่อกี้พวกเราเสี่ยงชีวิตช่วยคุณออกมาจากเงื้อมมือเผ่าปีก ถ้าไม่ใช่พวกเรา ตอนนี้คุณคงถูกพวกมันฆ่าแล้วควักคริสตัลพลังไป เรื่องนี้คุณน่าจะรู้ดี”
ตอนรักษา หูเหวินเลี่ยงจงใจควบคุมการรักษาให้เหมาะกับอาการของอีกฝ่าย แม้จะฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังขยับตัวไม่ได้
แต่ถ้าอีกฝ่ายส่งเสียงร้องออกมาสักสองครั้ง พวกเขาก็คงตกอยู่ในอันตราย หยางปินจึงรีบอธิบายสถานการณ์ให้อีกฝ่ายเข้าใจทันที
นกเผิงตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป ลิงผอมควบคุมมันไม่ได้ ครั้งนี้เขาจึงไม่ได้เรียกลิงผอมมา
สัตว์กลายพันธุ์ที่ควบคุมไม่ได้มีปัจจัยเสี่ยงมากเกินไป ยิ่งอีกฝ่ายแข็งแกร่งขนาดนี้ หยางปินก็ยิ่งต้องระวัง
ดูเหมือนนกเผิงจะฟังคำพูดของหยางปินรู้เรื่อง แววตาดุดันของมันจึงจางลงเล็กน้อย ขณะที่ความสงสัยเพิ่มขึ้น
มันรู้สถานการณ์ของตัวเองดี ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็พิสูจน์แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก เพียงแต่สงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงช่วยมัน
หยางปินมองออกว่าอีกฝ่ายกำลังสงสัย จึงพูดต่อว่า “ที่พวกเราช่วยคุณ เพราะเผ่าปีกที่ไล่ล่าคุณเป็นศัตรูกับพวกเรา”