นครดาวร่วง...
กว่าทุกคนจะเผาศพจนหมดและเก็บรวบรวมเสบียงสำคัญทั่วเมืองเสร็จ ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
บ้านเรือนพังถล่มแทบทั้งหมด คืนนี้ทุกคนจึงต้องนอนกลางแจ้ง
จงหย่วนเซินเปลี่ยนภูมิประเทศตรงใจกลางเมืองนครดาวร่วงเดิม ให้กลายเป็นเนินดินชั่วคราวแห่งหนึ่ง
ตอนนี้สมาชิกหน่วยดาวร่วงกำลังย่างเนื้อสัตว์กลายพันธุ์อยู่ข้างใน
จังหวะนั้นเอง หลงโยวหรานเดินมาถึงหน้าประตูอย่างระมัดระวัง
“พี่หยาง ฉันเข้าไปได้ไหมคะ?”
“อืม เข้ามาสิ” หยางปินพยักหน้า
“ขอบคุณค่ะ!”
หลงโยวหรานเดินเข้ามา แล้วนั่งลงตรงที่ว่างข้างฟางซือเจี๋ย
“พี่หยาง พรุ่งนี้เราจะถล่มฐานที่มั่นเมืองหยางจริง ๆ เหรอคะ?”
“อืม” หยางปินพยักหน้า
“อ๋อ” หลงโยวหรานพยักหน้า ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เธอนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ มองเนื้อที่ย่างอยู่บนตะแกรง
“โยวหราน เธอมีอะไรอยากพูดหรือเปล่า?” ฟางซือเจี๋ยเอ่ยถาม
“ค่ะ ฉันได้ยินพ่อบอกว่าคนพวกนี้มาจากฐานที่มั่นเมืองกว่าน ความจริงแล้วเมื่อหลายวันก่อน พวกเขาอาศัยความช่วยเหลือจากผู้แข็งแกร่งในแดนมิติว่างเปล่าหลายคน ยึดฐานที่มั่นเมืองหยางมาได้”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฐานที่มั่นเมืองหยางเลย พวกเขาก็แค่เหยื่อที่น่าสงสารกลุ่มหนึ่ง ถ้าเราฆ่าพวกเขาอีก จะไม่เกินไปหน่อยเหรอ...”
หยางปินเหลือบมองเธอ
“เธอเล่าเรื่องวันนี้ให้พ่อฟังแล้วเหรอ?”
“ค่ะ แต่ฉันเล่าแค่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ไม่ได้พูดเรื่องอื่นเลยนะคะ!” หลงโยวหรานตอบอย่างกระวนกระวาย
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล เรื่องนี้อีกไม่นานก็ไปถึงหูเขาอยู่ดี”
“แต่คราวหน้า ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ก็อย่าเอาเรื่องที่เกิดขึ้นทางฝั่งเราไปบอกคนอื่นอีก ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องส่งเธอกลับไป”