“เฮ้อ... เกือบหัวใจวายแน่ะ เจ้านั่นเร็วชะมัด ยังดีที่มีหัวหน้าอยู่ ไม่งั้นโฉมงามไร้ที่ติของฉันคงเสียโฉมไปแล้ว” ไอ้ดำพูดพลางยังมีสีหน้าหวาดผวาไม่หาย
“...”
“แหวะ... หน้าดำเหมือนถ่านอย่างนาย ยังกล้าพูดว่าโฉมงามไร้ที่ติอีกเหรอ?” ลิงผอมกลอกตาใส่
“นายจะไปรู้อะไร นี่เรียกว่าสุขภาพดี ผู้ชายก็ต้องเหมือนฉันแบบนี้แหละ”
“พอได้แล้ว เลิกเล่นกัน ทุกคนระวังตัวไว้ เจ้านั่นยังไม่หนีไปไหน!” หยางปินมองขึ้นไปบนฟ้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
นกอินทรียักษ์ยังคงบินวนอยู่กลางอากาศ ดูท่าจะตั้งใจหาเรื่องพวกเขาให้ถึงที่สุด
แต่ตอนนี้แววตาของมันไม่มีความดูแคลนเหมือนก่อน กลับมีความระแวดระวังเพิ่มขึ้น
เห็นได้ชัดว่าแม้การโจมตีสองครั้งเมื่อครู่ของหยางปินจะไม่โดนตัวมัน แต่ก็ทำให้มันรู้สึกถึงภัยคุกคาม
หลังบินวนอยู่ครู่หนึ่ง นกอินทรียักษ์ก็เหมือนจะหาโอกาสได้ จู่ ๆ มันพุ่งดิ่งลงมาอีกครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าคราวนี้มันเล็งใครไว้
ด้านล่าง หลินอี้เฟยพลันรู้สึกใจเต้นวูบ แม้จะมองไม่ออกว่านกอินทรียักษ์จะเคลื่อนไหวไปทางไหน แต่ตอนที่มันพุ่งดิ่งลงมา มันเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง
เธอมีลางสังหรณ์ว่าเป้าหมายคราวนี้อาจเป็นเธอ
หลินอี้เฟยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ซัดคลื่นน้ำขึ้นไปด้านบนทันที ก่อนจะกลิ้งตัวไปกับพื้น
“พรวด...”
แม้หลินอี้เฟยจะตอบสนองได้เร็วพอแล้ว แต่กรงเล็บของนกอินทรียักษ์ก็ยังฉีกเนื้อจากแผ่นหลังเธอไปได้ก้อนใหญ่
ตอนที่นกอินทรียักษ์เตรียมโจมตีซ้ำ มีดสั้นของหยางปินก็มาถึงพอดี แทงตรงเข้าที่อกของมัน