“โจมตีพิฆาตเหรอ!? ฟังดูโคตรเจ๋งเลย พี่ปิน ลองสาธิตให้พวกเราดูหน่อยสิ” เฉินห่าวถามอย่างสงสัยใคร่รู้
คนอื่น ๆ ต่างมองหยางปินตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง
“ได้ ฉันก็อยากลองเหมือนกัน” หยางปินพยักหน้า ก่อนพาทุกคนไปยังลานหลังบ้าน
ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง หยางปินหยิบง้าวฟางเทียนออกมา แววตาพลันคมกริบขึ้น
ทันใดนั้น ง้าวฟางเทียนในมือหยางปินก็เปล่งแสงสีดำ ก่อนจะฟาดลงพื้นอย่างแรง
“โครม!”
เสียงสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น พื้นดินถูกฟาดจนเกิดหลุมลึกห้าหกเมตร ทุกคนจึงถูกฝุ่นคลุ้งใส่อีกครั้ง
ส่วนคนที่อาศัยอยู่ใกล้วิลล่าของพวกเขาต่างพากันอกสั่นขวัญแขวน
“พวกโรคจิตกลุ่มนี้เล่นระเบิดกันอีกแล้ว ขออย่าฝังพวกเราไปด้วยเลย!”
“ไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปขอเปลี่ยนบ้านกับข้างบน น่ากลัวฉิบหาย!”
ตอนนั้นเอง ทุกคนในวิลล่าต่างลืมฝุ่นที่เปื้อนตัวไปหมดแล้ว พวกเขาเบิกตากว้าง จ้องหลุมลึกเบื้องหน้า
“แข็ง...แข็งแกร่งมาก!”
“แม่งเอ๊ย พลังโจมตีขนาดนี้ ถ้าอยู่ระดับเดียวกันคงโดนทีเดียวดับแน่”
“ฉันว่าสิบสามขั้นก็ยังรับไม่ไหว”
“หัวหน้าก็คือหัวหน้า เจ๋งจริง!”
“สกิลนี้แข็งแกร่งก็จริง แต่กินพลังมากไปหน่อย” หยางปินพูดอย่างจนใจ
การโจมตีเมื่อครู่ใช้พลังจิตของเขาไปเกือบหนึ่งในสาม ถึงจะสร้างผลลัพธ์แบบนี้ได้
แต่หยางปินพอใจกับอานุภาพของมันมาก ด้วยความรุนแรงระดับนี้ ต่อให้เป็นผู้ที่อยู่จุดสูงสุดของขั้นสิบสองก็คงรับไม่ไหว
“ฉันก็อยากไปถึงขั้นไคหยางบ้างเหมือนกัน” ไอ้ดำพูดด้วยสีหน้าอิจฉา