เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ลิงผอมเปิดประตูด้วยสีหน้าเริ่มรำคาญ...
“เอ่อ... พี่ชาย ดูนี่สิ คิดว่ายังไง!?” เจียงเป่ยยิ้มประจบ พลางยื่นคริสตัลพลังขั้นเก้าไปให้
พอเห็นคริสตัลพลังขั้นเก้าในมืออีกฝ่าย สีหน้าของลิงผอมก็มืดครึ้มลง
“ไสหัวไป! ไปให้ไกล ๆ เลย!”
“แก...”
สีหน้าเจียงเป่ยพลันหม่นลง ความโกรธปะทุขึ้นทันที แทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา!
แต่เมื่อนึกถึงฝีมือของอีกฝ่าย เขาก็ฝืนข่มความโกรธเอาไว้
“ในเมื่อหน่วยดาวร่วงไม่ต้อนรับพวกเรา งั้นพวกเราก็ไป!”
พูดจบ เจียงเป่ยก็พาคนหลายคนจากไปด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
จังหวะนั้นเอง มีกลุ่มคนเดินสวนมา ทั้งสองฝ่ายต่างชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบกัน แต่ไม่มีใครพูดอะไร เพียงพยักหน้าให้กันเท่านั้น
จากนั้นคนกลุ่มนั้นก็เดินตรงไปที่ประตู ยื่นบุหรี่หัวจื่อสองคอตตอนให้ลิงผอม แล้วเข้าไปในห้องอย่างสบาย ๆ
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าเจียงเป่ยก็ยิ่งมืดมนกว่าเดิม
บุหรี่สองคอตตอนจะเทียบกับคริสตัลพลังขั้นเก้าได้หรือไง?
เห็นได้ชัดว่าไอ้หมอนั่นจงใจเล่นงานพวกเขา
เจียงเป่ยยิ่งรู้สึกขุ่นเคืองใจ
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเคยได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้เสียที่ไหน!
ถ้าไม่ใช่เพราะฝีมือสู้ไม่ได้ ด้วยนิสัยของเขา คนที่กล้าทำกับเขาแบบนี้คงถูกฆ่าตายไปนานแล้ว
“กลับไป! พรุ่งนี้เช้าออกจากปักกิ่ง!”
สุดท้ายเจียงเป่ยก็เลือกหนี ในเมื่อสู้ไม่ได้ ก็หลบไปก่อนแล้วกัน
แต่จากแววตาอึมครึมของเขาก็ดูออก หากมีโอกาสเมื่อไร เขาจะเล่นงานคนกลุ่มนี้ให้ถึงตายแน่นอน
ภายในวิลล่า...
“ผู้บัญชาการเซียว พวกคุณมากันเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ เชิญนั่งก่อน อาหารยังต้องรออีกสักพัก” หยางปินพูดอย่างกระอักกระอ่วน