เวลานี้หน้าประตูฐานที่มั่นมีคนบาดเจ็บล้มตายเกลื่อนกลาดแล้ว...
แม้หยางปินกับลิงผอมจะไม่ได้ใช้อาวุธหรือพลังพิเศษ แต่ฝีมือของทั้งคู่ก็เหนือชั้นอยู่แล้ว แค่ลงมือส่ง ๆ ก็ทำให้คนเจ็บหนักหรือไม่ก็ตาย!
ทหารเข้าร่วมการต่อสู้มากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งพลังพิเศษและอาวุธปืนสารพัดชนิดถูกนำมาใช้ แต่กลับสร้างแรงกดดันให้พวกเขาไม่ได้เลย
“ขั้นเก้า! ต้องขั้นเก้าแน่ ๆ!”
“เชี่ย ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้วิวัฒน์ธรรมดาที่ขึ้นถึงขั้นเก้าได้เร็วขนาดนี้!”
“ฮ่า ๆ ฉันเห็นพวกเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎพวกนี้แล้วหงุดหงิดมานาน ในที่สุดก็มีคนช่วยระบายความแค้นให้พวกเรา!”
“งานนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!”
หวังจินโปที่แขนขาดไปข้างหนึ่งกำลังมองทั้งสองด้วยสีหน้าหวาดผวา
มีเพียงเขาที่รู้ว่าคนทั้งคู่ไม่ได้มีแค่ขั้นเก้าอย่างแน่นอน
การบีบแขนที่กลายเป็นโลหะของเขาจนระเบิดได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้วิวัฒน์ขั้นเก้าจะทำได้แน่
คนคนนี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็น...ขั้นสิบ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังจินโปก็สั่นสะท้านไปทั้งใจ
ขั้นสิบเชียวหรือ! ผู้วิวัฒน์ระดับนี้มีอยู่แล้วตั้งแต่ตอนนี้ได้ยังไง!
เขามองลูกน้องล้มลงกับพื้นทีละคน แต่กลับไม่กล้าเข้าไป เพราะรู้ว่าถ้าเข้าไปก็มีแต่ตายกับตาย
เวลาผ่านไป ผู้คนที่ล้มอยู่บนพื้นก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้น...
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงตะโกนกึกก้องดังขึ้น ก่อนจะมีเงาร่างหนึ่งวิ่งพรวดเข้าสู่สนามรบ
เมื่อเห็นคนผู้นั้น ทหารทั้งหลายก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วรีบหยุดมือ