จากเมืองหยางถึงปักกิ่งมีระยะทางกว่า 2,000 กิโลเมตร แต่พวกเขาขี่นกเพลิงไปถึงที่หมายในเวลาเพียงชั่วโมงกว่า ๆ เท่านั้น ความเร็วของนกเพลิงเรียกได้ว่าไร้เทียมทาน
เมื่อนกเพลิงปรากฏตัวเหนือท้องฟ้าปักกิ่ง คราวนี้ก็ไม่มีปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานยิงโจมตี
คาดว่ารูปลักษณ์ของนกเพลิงเป็นที่รู้จักกันทั่วหัวเซี่ยแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น รูปร่างหน้าตาของมันยังแตกต่างจากสัตว์กลายพันธุ์บนโลกสีครามอย่างเห็นได้ชัด สีแดงเพลิงของมันทำให้จดจำได้ง่าย
เหล่าทหารยามของปักกิ่งยืนตัวตรง พากันมองตามนกเพลิงที่อยู่บนฟ้า ก่อนจะปล่อยให้พวกเขาเข้าสู่ฐานที่มั่นปักกิ่งโดยตรง
เมื่อหลงจ้านกั๋วได้รับข่าว เขาก็ตกใจกับความเร็วของหยางปินและคนอื่น ๆ
เพิ่งวางสายไปได้ชั่วโมงกว่า ๆ พวกเขาก็มาถึงแล้ว
แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคนกลุ่มนั้นขี่นกเพลิงที่ไม่รู้ระดับ หลงจ้านกั๋วก็เข้าใจได้
จากนั้นเขาก็วางมือจากงานทั้งหมดทันที แล้วพาผู้บริหารระดับสูงหลายคนของฐานที่มั่นปักกิ่งไปต้อนรับหยางปินกับพวก
“เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ลุงหลง รีบพาผมไปดูเทคโนโลยีแยกคริสตัลหน่อย” หยางปินเปิดปากก็เข้าประเด็นทันที
“ได้!”
หลงจ้านกั๋วไม่อ้อมค้อม พาหยางปินกับคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังศูนย์วิจัยด้านหลังฐานที่มั่นทันที
ปักกิ่งทุ่มเททั้งกำลังคนและทรัพยากรจำนวนมหาศาลให้กับงานวิจัย ซึ่งเป็นจุดแข็งที่สุดของที่นี่ แม้แต่นครดาวร่วงก็ยังเทียบไม่ได้
ไม่นาน ทุกคนก็มาถึงกลุ่มอาคารด้านหลัง