พูดตามตรง แม้ระดับบำเพ็ญจะทะลวงขึ้นไปแล้ว แต่อารมณ์ของจางเยว่ก็ไม่ได้ดีนัก
ต้นเหตุที่ทำให้จางเยว่อารมณ์เสียก็คือโจวลี่กับพวก
ตอนแรกจางเยว่คิดว่าปัญหาใหญ่ที่สุดในงานของโจวลี่กับพวกคือการเก็บเงิน และจะทำอย่างไรให้อีกฝ่ายเชื่อว่าลูกชายของตัวเองยังมีชีวิตอยู่
แต่ใครจะคิดว่าโจวลี่กับพวกกลับพลาดตั้งแต่ขั้นแรกตอนส่งจดหมายเรียกค่าไถ่ แถมยังปล่อยให้คนตามมาถึงที่นี่อีก
จางเยว่เองก็เล่นเอาเหนื่อยกว่าจะจัดการคู่ต่อสู้ได้
ถึงตอนนี้จะจัดการคู่ต่อสู้ไปแล้ว แต่จางเยว่ก็ยังมีปัญหาใหญ่ที่เร่งด่วนและน่าปวดหัวกว่าเดิม
นั่นก็คือโจวลี่กับพวกทำเรื่องนี้พังไม่เป็นท่า แผนเดิมจึงใช้ไม่ได้แล้ว!
เงินที่กำลังจะได้มาดูท่าจะหลุดลอยไปเสียแล้ว
นี่แหละคือเรื่องที่ทำให้จางเยว่กลุ้มใจที่สุด!
อย่างไรเสีย ตอนนี้การฝึกฝนของเขาต้องใช้ทรัพยากร โอสถผิวทองแดงสองเม็ดทำให้ท่ายืนโอบกระบี่ขึ้นถึงระดับ 2 ถ้ามี 4 เม็ดก็มีหวังขึ้นระดับ 3 อย่างมากใช้แค่สองสามขวด หรืออาจไม่ถึง 100 ตำลึงด้วยซ้ำ จางเยว่ก็มั่นใจว่าจะฝึกผิวหนังจนสมบูรณ์ได้
เพราะอย่างนั้น จางเยว่ย่อมไม่อยากให้เงินที่เกือบจะอยู่ในมือหลุดลอยไป
อีกทั้งจากที่ได้รู้จากเฉินหรูจิ่น หรือก็คือชายที่ฝึกผิวหนังจนบรรลุขั้นสูงสุดคนนั้น ว่าบ้านเจ้าที่ดินเฒ่าไม่มีผู้ฝีมืออะไร แม้แต่ตัวเขาเองก็เป็นแค่กำลังเสริมจากข้างนอก
ความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งจึงผุดขึ้นมา!
จางเยว่เก็บกระบี่ยาวเข้าฝัก แล้วนั่งยอง ๆ ข้างเฉินหรูจิ่น «พี่ชาย ลองคิดดูดี ๆ แล้ว พวกเราก็ไม่ได้มีแค้นถึงขั้นต้องฆ่ากันตายใช่ไหม?