ลู่หรานวางของลง ก่อนหิ้วเนื้อกับซี่โครงไปทำอาหารในครัว
หยวนอวิ๋นมองแผ่นหลังสูงโปร่งของเด็กหนุ่ม บนตัวเขายังผูกผ้ากันเปื้อนเก่า ๆ ไว้ ดูเป็นพ่อบ้านไม่ต่างจากกู้ซวี่จือ
ชวนให้หยวนอวิ๋นรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
เพียงแต่เขาเงียบขรึมและอดกลั้นมากกว่ากู้ซวี่จือ
หยวนอวิ๋นจัดข้าวของสารพัดที่ลู่หรานซื้อให้นาง ยิ่งจัดก็ยิ่งอดทึ่งในความรอบคอบและรวดเร็วของเขาไม่ได้
ของที่เขาซื้อไม่ใช่ของที่ถูกที่สุด และไม่ใช่ของที่โฆษณามากที่สุด แต่เป็นของที่เหมาะสมที่สุด ภายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง เขาก็เลือกของจำเป็นสำหรับนางได้มากมายขนาดนี้
สมกับเป็นพระเอกจริง ๆ!
ไม่นาน อาหารสองจานกับน้ำแกงหนึ่งถ้วยก็เสร็จเรียบร้อย ซี่โครงตุ๋นซีอิ๊ว ผัดผัก และน้ำแกงข้าวโพดกับมันเทศจีน
เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน พวกเขาปิดหน้าต่างแทบทุกบาน กลิ่นหอมของอาหารอบอวลไปทั่วห้องเล็ก ๆ แห่งนี้ เข้มข้นเป็นพิเศษ
“หลู่หราน ฝีมือทำอาหารของเจ้าดีจริง ๆ” หยวนอวิ๋นมองเขาตาเป็นประกาย
ลู่หรานเม้มปากบาง ๆ สีหน้าดูสงบนิ่ง
【ค่าความชื่นชอบของพระเอก +2 ปัจจุบัน 63/100】
ยังคงปากไม่ตรงกับใจเหมือนเดิม
ค่าความชื่นชอบของหมอนี่ขึ้นง่ายเกินไปแล้ว…
หลังหยวนอวิ๋นกินอย่างเอร็ดอร่อยจนเต็มอิ่ม ก็เห็นลู่หรานเก็บชามตะเกียบอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วหันไปล้างจาน
ชวนให้เกิดภาพลวงตาว่ากำลังใช้ชีวิตคู่กันอยู่ไม่น้อย
หยวนอวิ๋นพิงขอบประตูครัวเล็ก ๆ แล้วถามลู่หราน “วันนี้สถานการณ์บนถนนกับในโรงพยาบาลเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังพอปกติ”
แต่คิ้วที่ขมวดมุ่นของลู่หรานบ่งบอกว่าเขาไม่ได้คิดว่านี่เป็นสัญญาณว่าทุกอย่างดีขึ้น หากแต่เป็นความสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ