กู้ซวี่จือพบว่าตัวเองคิดถึงหยวนอวิ๋นขึ้นมาแล้ว
ทั้งที่เขาเพิ่งออกจากห้องเช่าของพวกเขาไปได้ไม่ถึงสี่ชั่วโมง
ตอนตื่นนอนเมื่อเช้า หยวนอวิ๋นนอนซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขา หลับสนิทอย่างไร้การป้องกัน ใบหน้ายามหลับดูออดอ้อนน่าเอ็นดูกว่าปกติ
ตอนนั้นเขาเกือบอดใจไม่ไหว ก้มลงไปจูบเธอแล้ว
แต่เพราะไม่อยากปลุกหยวนอวิ๋นให้ตื่น สุดท้ายเขาจึงเลือกข่มใจไว้
พอนึกถึงช่วงเวลานั้น หัวใจของกู้ซวี่จือก็พลันเต้นระรัวขึ้นมาด้วยความรู้สึกคุ้นเคย
ทั่วร่างราวกับมีกระแสไฟแล่นผ่าน
อาการใจสั่นเช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงที่ผ่านมา และเกิดขึ้นเฉพาะตอนที่อยู่ต่อหน้าหยวนอวิ๋นเท่านั้น
ดังนั้น สิ่งแรกที่เขาทำหลังเลิกเรียนก็คือเข้าไปดูไลฟ์สตรีมของหยวนอวิ๋น
ภาพที่เห็นวันนี้ชวนให้เขาประหลาดใจอยู่บ้าง
นี่มันอะไรกัน… ประลองไลฟ์หรือ?
แข่งกันส่งของขวัญงั้นหรือ?
ทำไมหยวนอวิ๋นดูเหมือนกำลังจะแพ้ล่ะ?
กู้ซวี่จือหรี่ตาลงอย่างเย็นชา
เขาไม่ทันคิดให้มากความ ก็ขอยืมเงินจากผู้อำนวยการโจวหนึ่งแสน พร้อมดอกเบี้ยห้าพัน
“โธ่ พูดเรื่องดอกเบี้ยอะไรล่ะ ทำไมจู่ ๆ ถึงมายืมเงินตั้งเยอะ” ผู้อำนวยการโจวเป็นห่วงเขามาก “เจอเรื่องลำบากอะไรมาหรือเปล่า?”
กู้ซวี่จือนิ่งไปครู่หนึ่ง
เรื่องลำบากหรือ… แฟนสาวกำลังจะแพ้ประลองไลฟ์ นับเป็นเรื่องลำบากไหมนะ
“รอสักครู่นะครับ ผมโทรกลับบ้านก่อน”
กู้ซวี่จือเดินแยกไปด้านข้าง แล้วส่งข้อความหาหยวนอวิ๋น
【เจอปัญหาอะไรหรือเปล่า?】
ด้วยนิสัยของหยวนอวิ๋น ถ้าเธอต้องการให้เขาช่วย เธอต้องทำท่าน่าสงสารแล้วพรั่งพรูความอัดอั้นใส่เขาแน่
กู้ซวี่จือกำโทรศัพท์ไว้ รอเงียบ ๆ
ครึ่งนาทีต่อมา อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาสี่คำ
【ไม่หรอกค่ะ สามี】
กู้ซวี่จือไม่ทันตั้งตัว ไม่ทันได้เตรียมใจเลยสักนิด
ชั่วขณะนั้น ภายใต้สีหน้าเยือกเย็นของชายหนุ่มเกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นอย่างเงียบงัน
เขายืนอยู่มุมหนึ่งของห้องเรียน นักเรียนทยอยออกไปดั่งกระแสน้ำ ทั้งสับสนวุ่นวายและคึกคักเสียงดัง
แต่ในโลกของเขา ตอนนี้กลับเหลือเพียงสี่คำของหยวนอวิ๋น
เธอเรียกเขาว่า…
“ครูกู้ครับ ทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะ?”
จู่ ๆ นักเรียนคนหนึ่งก็ถามอย่างประหลาดใจ