กู้ซวี่จือฝืนใจไม่ดึงมือกลับ เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นหอมตามธรรมชาติจากตัวหยวนอวิ๋นขยับเข้ามาใกล้ตัวเองกว่าเดิมอีกนิด
มือเนียนนุ่มโอบรอบแขนเขาไว้ การมีอยู่ของมันชัดเจนเสียจนเขาไม่อาจทำเป็นมองข้ามได้
สองวันนี้หยวนอวิ๋นเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงผิดปกติขนาดนี้…
ภายนอกกู้ซวี่จือดูนิ่งสงบไร้คลื่นลม ทว่าในใจกลับปั่นป่วนราวกับเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
หยวนอวิ๋นไม่รู้อะไรเลย เธอถามว่า “จริงสิ เจ้าไปหางานอะไรที่มหาวิทยาลัยหรงเฉิงเหรอ”
“ผู้ช่วยสอนภาษาอังกฤษ”
หยวนอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็นึกขึ้นได้ อ้อ จริงด้วย ก่อนพระเอกจะสูญเสียความทรงจำ เขาใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาตลอด ไม่แน่ว่าฝีมือทำอาหารอันเป็นเลิศนั่นอาจฝึกฝนมาตอนเป็นนักเรียนต่างชาติก็ได้
หยวนอวิ๋นยิ้มให้เขา “เจ้าไม่มีปัญหาแน่นอน”
กู้ซวี่จือเอียงศีรษะเล็กน้อย จ้องมองเธอ พอสบกับรอยยิ้มนั้น เขาก็เม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
เขานึกว่า… ประโยคต่อไปของหยวนอวิ๋นจะเป็นการถามว่าเงินเดือนเท่าไรเสียอีก
“แต่ทำไมฉันรู้สึกว่ามหาวิทยาลัยหรงเฉิงคุ้นหูอยู่หน่อย ๆ นะ” หยวนอวิ๋นพึมพำ
เธอคิดแล้วคิดอีก จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เพื่อนสนิทของร่างเดิมเป็นนักศึกษาปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยหรงเฉิงนี่เอง
แต่เพราะทั้งคู่ไม่เคยนัดเจอกันที่มหาวิทยาลัยหรงเฉิง และเพื่อนสนิทก็แทบไม่พูดถึงเรื่องของตัวเอง หยวนอวิ๋นจึงนึกไม่ออกอยู่พักใหญ่