อาศัยวิถีเซียนผงาดกลางมหานคร

ตอนที่ 1 อาศัยการบำเพ็ญเซียนผงาดกลางเมือง

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตูม!!!

เหนือเมืองเจียงเฉิง ประเทศฮวา

บ่ายสามโมง แสงแดดแผดจ้า

ทันใดนั้น

“แคว่ก!”

เสียงคล้ายผืนผ้าถูกฉีกกระชากดังสนั่นกลางอากาศอย่างไร้ที่มา

ถัดมา เหนืออาคารจงหัวสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า มิติพลันฉีกขาด

รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ ขอบรอยแยกยังมีระลอกคลื่นบิดเบี้ยวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าไหลวนอยู่

“เชี่ย! นั่นอะไรน่ะ?!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งริมถนนกำลังถือชานมอยู่ มือเขาสั่นจนชานมไข่มุกครึ่งแก้วหกใส่รองเท้าหนังมันวับ แต่เขาไม่แม้แต่จะก้มมอง ดวงตาเบิกกว้าง จ้องฟ้าพลางชี้นิ้วขึ้นไป

“ยูเอฟโอเหรอ?! ดูเร็ว ยูเอฟโอ!”

เด็กสาวหลายคนที่นั่งอยู่กลางแจ้งหน้าร้านกาแฟข้าง ๆ กรีดร้องพลางลุกพรวดขึ้นมา พร้อมยกกล้องมือถือหันไปบนฟ้าพร้อมกัน

“ดูไม่เหมือนนะ... หรือจะเป็นโดรนรุ่นใหม่? ต้าเจียงออกแบบพรางตัวแล้วหรือไง?”

“พูดบ้าอะไร! โดรนบ้านแกฉีกฟ้าเป็นรูได้ด้วยหรือไง? เมื่อกี้เหมือนฉันเห็น...มีคนอยู่ข้างในด้วย?!”

“ถ่ายไว้เร็ว! รีบถ่าย! คนเจียงเฉิงต้องเกาะกระแสนี้สิ! ฉันจะลงโต่วโต่ว! ตั้งชื่อคลิปว่า ‘พบรอยแยกมิติกลางฟ้าเมืองเจียงเฉิง คาดอารยธรรมต่างดาวมาเยือน’!”

ฝูงชนพลันแตกตื่นอลหม่าน

ทั้งคนถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอ โทรศัพท์ ส่งข้อความเสียง...ถนนทั้งสายวุ่นวายไปหมด สตรีมเมอร์ใจกล้าหลายคนถึงกับเริ่มถ่ายทอดสด พูดบรรยายเหตุการณ์ “สดจากที่เกิดเหตุ” น้ำลายกระเด็น

รอยแยกปรากฏอยู่ไม่ถึงสามวินาที

ฟึ่บ!

เงาร่างเลือนรางสายหนึ่งพุ่งวาบออกมาจากรอยแยก รวดเร็วจนเกินขีดจำกัดที่สายตาคนธรรมดาจะจับภาพได้

จากนั้นรอยแยกก็หายไป ท้องฟ้ากลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับเรื่องทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอนของผู้คน

แต่เงาร่างนั้นลงมาแตะบนดาดฟ้าของอาคารจงหัวอย่างแผ่วเบาแล้ว

...

เสียงลมหวีดหวิว

เย่หานยืนอยู่ริมดาดฟ้า เบื้องล่างคือเมืองที่ดูราวกับของเล่นตัวต่อ รถยนต์บนถนนเล็กจ้อยเหมือนมด

เขาสวมชุดคลุมสีเขียวประหลาดที่ขาดวิ่นและมีรอยไหม้เกรียม ผมยาวรวบไว้ด้านหลังด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย เส้นผมบางส่วนปลิวตามลมปัดผ่านแก้ม

ใบหน้าไร้แววอารมณ์

มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำจนน่าหวั่นเกรง

“ฟู่...”

เขาผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ

ลมหายใจนั้นยาวไกลและแผ่วลึก ถึงกับทำให้อากาศเบื้องหน้าห่างออกไปสิบกว่าเมตรบิดเบี้ยวเล็กน้อย

“กลับมาแล้ว”

“กลับมาจริง ๆ...”

ญาณของเขาแผ่กระจาย ปกคลุมทั่วทั้งเมืองเจียงเฉิงในพริบตา ก่อนจะขยายออกไปไกลยิ่งกว่าเดิม

ชั่วพริบตา

ทุกสิ่งในรัศมีหลายร้อยลี้ล้วนอยู่ใน “สายตา” ของเขา

ข้อมูลนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่การรับรู้

“ฮ่า ๆ...ฮ่า ๆๆ...”

เสียงหัวเราะแผ่วต่ำดังขึ้นจากดาดฟ้า ก่อนสลายไปกับสายลม

“ห้าร้อยปี...เพียงชั่วพริบตา”

“แต่ทางนี้เพิ่งผ่านไปแค่ห้าเดือน”

ความทรงจำพรั่งพรู

ก่อนข้ามมิติมา เขาเป็นเพียงบัณฑิตมหาวิทยาลัยธรรมดาสามัญคนหนึ่ง พ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ตั้งแต่เขาเรียนมัธยมต้น เขาอาศัยเงินชดเชยกับการทำงานพิเศษประทังชีวิตจนเรียนจบอย่างทุลักทุเล

จากนั้นก็เผชิญหมัดเหล็กอันเย็นชาของความเป็นจริง

หางานหรือ? ในเมืองเจียงเฉิง บัณฑิตมหาวิทยาลัยยังสู้หมาไม่ได้ด้วยซ้ำ ส่งใบสมัครไปทั่ว แต่ก็เหมือนโยนหินลงทะเล

เช่าห้องหรือ? จ่ายมัดจำหนึ่งเดือน ล่วงหน้าสามเดือน? เงินในกระเป๋าเขามีไม่พอแม้แต่จะเช่าห้องเดี่ยวที่พออยู่ได้

วันนั้นเขาพกเงินยี่สิบหยวนสุดท้าย เดินอยู่ในค่ำคืนอับชื้นร้อนอบอ้าวของเมืองเจียงเฉิง

มองเมืองที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แล้วรู้สึกว่าตัวเองเหมือนสุนัขจรจัดไร้บ้าน

หลังจากนั้น เขาก็ตกเข้าไปในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนอย่างไร้สาเหตุ

สถานที่ที่โหดร้าย เลือดเย็น และตรงไปตรงมาเสียยิ่งกว่าโลกตรงหน้านี้เป็นหมื่นเท่า

ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ พลังบำเพ็ญคือทุกสิ่ง

ไม่มีกฎหมาย มีเพียงพละกำลัง ไม่มีศีลธรรม มีแต่ผลประโยชน์

เขาเริ่มจากการเป็นศิษย์รับใช้ชั้นต่ำสุด ขุดแร่ ปลูกสมุนไพร เป็นตัวตายแทน...ทุกอย่างล้วนเคยทำมาแล้ว

ห้าร้อยปี

จากขั้นกลั่นปราณจนถึงขั้นแปรเทพ

เขาเคยขโมย แย่งชิง หลอกลวง และฆ่าคน จิตใจแข็งกระด้างดุจเหล็กเสวียนหมื่นปี เลือดเย็นเสียจนแช่แข็งวิญญาณได้

“หึ่ง...”

เย่หานขยับความคิดเล็กน้อย พลังเวทมหาศาลที่สงบนิ่งอยู่ในร่างดุจมังกรยักษ์หลับใหล ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาเพียงเสี้ยวหนึ่ง

เพียงพลังปราณรั่วไหลออกมาเล็กน้อย อากาศโดยรอบก็พลันเหนียวข้นและหนักอึ้ง พื้นซีเมนต์บนดาดฟ้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับทนรับไม่ไหว ก่อนจะปรากฏรอยร้าวละเอียดถี่

นี่คือแรงกดดันของผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพ ต่อให้เป็นเพียงพลังที่เผยออกมาเองหนึ่งในหมื่น โลกอันเปราะบางใบนี้ก็ยากจะทนรับไหว

เขารีบเก็บกลิ่นอายทั้งหมดกลับไป พลันกลายเป็นคนธรรมดาอีกครั้ง

ตรวจสอบสภาพร่างกาย

ดีมาก พลังบำเพ็ญขั้นแปรเทพสมบูรณ์ขั้นสูงสุดยังอยู่ครบถ้วน อีกทั้งรากฐานยังแน่นหนาขึ้นเล็กน้อย เพราะถูกพลังงานชะล้างระหว่างข้ามผ่านกำแพงมิติ

ภายในตันเถียน ทารกวิญญาณนั่งขัดสมาธิ แสงศักดิ์สิทธิ์รอบกายเร้นหาย พลังวิญญาณแข็งแกร่ง ญาณกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร

แหวนหินสีเทาบนนิ้วมือที่ดูไม่สะดุดตาวงนั้นก็คือ “แหวนน่าซวี” สมบัติเก็บของของเขา ยังคงอยู่ครบถ้วนเช่นกัน

ภายในนั้นคือทรัพย์สินทั้งหมดที่เขาสะสมมาตลอดห้าร้อยปี ไม่ว่าจะเป็นศิลาวิญญาณที่กองพะเนินดุจภูเขา แผ่นหยกบันทึกเคล็ดวิชานับไม่ถ้วนที่แย่งชิงหรือแลกมา โอสถ วัสดุวิเศษ สมบัติวิเศษ รวมถึงของประหลาดพิสดารที่เขากวาดมาจากโลกมนุษย์หลายแห่ง

“อย่างแรก ต้องจัดการเรื่องเงินก่อน” เย่หานพึมพำกับตัวเอง

ในโลกบำเพ็ญเซียน ศิลาวิญญาณเป็นเงินตราที่ใช้กันทั่วไป ส่วนที่นี่...

ญาณของเขาแทรกเข้าไปในแหวนน่าซวีอีกครั้ง แล้วกวาดมองคร่าว ๆ

ศิลาวิญญาณ? สมบัติวิเศษ? โอสถ? ของพวกนี้ใช้ไม่ได้ทั้งนั้น

ไม่นานนัก ความสนใจของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กอง “ของจิปาถะ” ตรงมุมหนึ่ง

ของเหล่านั้นเป็น “ของเก่า” กับ “งานศิลปะ” ที่เขาเก็บติดมือมาตอนออกสำรวจโลกมนุษย์บางแห่งในช่วงแรก ๆ ตอนนั้นเห็นว่าวัสดุพิเศษหรือมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ จึงคิดจะศึกษาไม่ก็เอาไปให้คนอื่น แต่พอพลังบำเพ็ญสูงขึ้นก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา เลยทิ้งไว้ตรงมุมนั้นมาตลอด

หยกโบราณรูปหงส์ขนาดเท่าฝ่ามือ เนื้อหยกสีขาวน้ำนมทั้งชิ้น มีรอยสีแดงธรรมชาติอยู่ตรงกลาง ถูกนำออกมา

เมื่อสัมผัสแล้วเนื้อหยกนุ่มนวล พลังวิญญาณ...แทบไม่มี แต่เนื้อหยกชั้นเลิศ ฝีมือแกะสลักเรียบขรึมสง่างาม แฝงกลิ่นอายของกาลเวลาอันยาวนาน ของชิ้นนี้ไร้ค่าสำหรับผู้บำเพ็ญ แต่สำหรับคนบางกลุ่มในโลกนี้...

เย่หานขยับญาณเล็กน้อย

“โรงประมูลนานาชาติหัวอี้เมืองเจียงเฉิง...เร็ว ๆ นี้จะจัดงานประมูลใหญ่ประจำฤดูใบไม้ร่วง...กำลังรวบรวมของสะสมระดับสูง...มีลูกค้าชั้นยอดมากมาย...”

“ที่นี่แหละ”

เขาขยับความคิดอีกครั้ง

ชุดคลุมสีเขียวขาดรุ่งริ่งบนร่างสลายเป็นผุยผงอย่างไร้เสียง พลังเวทไหลเวียน ก่อนจำลองเสื้อผ้าสมัยใหม่ที่พอดีตัวขึ้นมาในพริบตา

เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย กางเกงลำลองขายาวสีดำ และเสื้อโค้ตสีเทาเข้มเนื้อบางคลุมทับ ผมของเขาหดสั้นและเปลี่ยนรูปทรงโดยอัตโนมัติ กลายเป็นผมสั้นสีดำที่ดูสะอาดเรียบร้อย หน้าม้าห้อยลงมาเล็กน้อย บดบังแนวคิ้วที่คมเข้มเกินไป

เย่หานมองเงาตัวเองในกระจกน้ำที่รวมตัวขึ้นกลางอากาศ รู้สึกว่าพอใจใช้ได้

เขาก้าวออกจากขอบดาดฟ้า เงาร่างไหววูบแล้วหายไปในทันที

เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ตรงปากซอยเงียบสงบของถนนการค้าที่คึกคักอีกสายหนึ่งแล้ว

เย่หานเงยหน้ามองฝั่งตรงข้ามถนน

อาคารสมัยใหม่โดดเด่นตระหง่านอยู่ตรงนั้น โลโก้ขนาดใหญ่ส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด—

โรงประมูลนานาชาติหัวอี้ (สำนักงานใหญ่เมืองเจียงเฉิง)

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป