ลูเคอซีแสดงท่าทีถ่อมตัวอย่างยิ่ง แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
ในสายตาของ[ทรราช] ไม่มีผู้ใดคู่ควรให้เขาแลมองตรง ๆ แม้แต่บุคคลตรงหน้าซึ่งอาจเป็นเจ้าของ[หมอกทมิฬ]
หลันหลีจับนิ้วของหลีอู้ ส่งเสียงกระซิบเตือนข้างหู: “ฉันได้กลิ่นอายอันตรายจากชายคนนี้”
หลีอู้ก็สัมผัสได้เช่นกัน ว่าผู้มาเยือนย่อมไม่หวังดี
หากนางคาดไม่ผิด [ทรราช] ตรงหน้าน่าจะเป็น [แกน] ที่ออกมาจาก[เขตแกนกลาง]
ดังนั้นจึงสรุปได้สองประการ
หนึ่ง พลังต่อสู้ของเขาทัดเทียมกับลิลี่น่า และตอนนั้นลิลี่น่าเพียงเผยพลังไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน ก็สามารถบีบให้นางจนตรอกได้
สอง สมองของเขาต้องไม่ปกติแน่นอน [แกน] ใน[ม่านหมอก] ล้วนดำรงอยู่ภายใต้สภาวะสุดขั้ว ยากนักที่จะมีสุขภาพจิตปรกติ
“เจ้าไปก่อนเถิด” หลีอู้มองไปทางหลันหลี ต่อให้ความสามารถในการหลบหนีของหลันหลีสูงส่งเพียงใด เผชิญหน้ากับพลังระดับนี้ก็ไม่ต่างจากมดปลวก หากไม่มีแผนสำรอง การเผ่นหนีย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
นางจ้องมองลูเคอซีที่กำลังสำรวจนาง: “เรื่องที่จะพูดต่อไป คงไม่สะดวกให้คนนอกฟังใช่ไหม?”
ลูเคอซียิ้มพลางกล่าว: “หากเป็นคำขอของท่านหญิงหลีอู้ด้วยตนเอง ก็นับว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ เชิญ”
“ข้าให้เวลาเพียงสิบวินาที… เวลามีค่าอย่างยิ่ง”
หลันหลีก็ไม่รีรอ พยักหน้า