ราชินีหนูลูบอกตัวเอง "ข้าเกือบตายแน่ะ ขอบใจคุณกระต่ายที่ตอบสนองทัน ถ้าไม่ใช่ล่ะก็ เจ้าอ้วนคงถูกจับไปแล้ว"
เจ้าอ้วนก็คือหนูตัวอ้วน ตอนนี้มันมีน้ำตาก้อนโตคลออยู่ที่ขอบตา ท่าทางสลดมาก
"ขอโทษนะแม่ ครั้งต่อไปข้าจะลดน้ำหนักอย่างจริงจัง"
พวกเราวิ่งกันเร็วหมด มีก็แต่มันที่อ้วนเกินไปจนวิ่งรั้งท้าย ถ้าหลีอู้ไม่ลงมือ เกรงว่าตอนนี้คงถูกจับไปแล้ว
ราชินีหนูเห็นทั้งหมดเข้าแล้ว คิดจะทำโทษก็เห็นว่าเด็กยังเล็กไม่รู้เรื่อง แต่ถ้าไม่พูดอะไรเลย เด็กก็จะไม่มีทางรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้
ในที่สุดนางก็กอดเจ้าอ้วน แล้วลากมันมาขอบคุณหลีอู้
หลีอู้ส่ายหน้า "ไม่ต้องขอบคุณ พวกเจ้าก็ช่วยข้าไว้มากเหมือนกัน"
ถ้าในยามคับขันนี้ราชินีหนูไม่ปรากฏตัว เกรงว่านางต้องเสียคูลดาวน์ของตุ๊กตากระต่ายไปอีกครั้ง
แต่ต่างจากตุ๊กตาตัวอื่น ๆ หนูทั้งสามตัวตรงหน้าเห็นได้ชัดว่าเป็นหนูปกติ
พวกมันไม่มีตาแดง และไม่มีรูปร่างผิดปกติ แต่กลับพูดได้ แถมยังรู้จักแต่งตัวด้วย
หลีอู้สงสัยมาก "พวกเจ้าเป็นหนูพื้นเมืองของถนนโลหิตทมิฬหรือ"
ราชินีหนูพยักหน้า "ใช่ เราอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด"
หลีอู้ "พวกเจ้าดูแตกต่างจากหนูตัวอื่นนะ"
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของราชินีหนูก็พลันเต็มไปด้วยโทสะ
"พวกมันต่างหากที่เป็นหนูตัวอื่น พวกเราไม่เหมือนกับไอ้พวก[อสูรกาย]นั่นแน่นอน!"