คำพูดของฉุนไป๋นั้นแผ่วเบาและเรียบเฉยเสียเหลือเกิน เธอใช้ผ้าพันแผลรัดดวงตาของตนเองเอาไว้ ราวกับเพื่อหลีกเลี่ยงการสังเกตเห็นโชคชะตาของผู้อื่น จะได้ไม่ต้องก้าวไปสู่เส้นทางแห่งความโศกเศร้าก่อนเวลา
ถึงกระนั้น เธอก็ยังรับรู้ได้บ้างเล็กน้อย ปล่อยให้ความรู้สึกของตัวเองค่อย ๆ กร่อนไปใน[โชคชะตา]ที่ถูกกำหนดไว้ จนกระทั่งสูญสลาย กลายเป็นความว่างเปล่า ขาวบริสุทธิ์
หลีอู้นิ่งเงียบไปนานแสนนาน เธอคิดว่ามันน่าขำ และยังรู้สึกโกรธแค้นอย่างรุนแรง แต่จะโกรธใครดี?
อารมณ์ซับซ้อนนับไม่ถ้วนกลั่นออกมาเป็นเพียงคำถามที่ "สงบนิ่ง" ว่า: "ถ้า[โชคชะตา]ถูกกำหนดไว้แล้ว พวกเรายังจำเป็นต้องก้าวต่อไปอีกหรือ?"
หากทุกสิ่งทุกอย่างถูกลิขิตไว้แล้ว คนยากจนก็ไม่จำเป็นต้องดิ้นรน คนร่ำรวยก็ไม่จำเป็นต้องรักษาสถานะ คนมีคุณธรรมสูงส่งก็ไม่จำเป็นต้องรักษาเกียรติยศ คนต่ำช้าก็ไม่จำเป็นต้องกลับตัว
หากโชคชะตาถูกกำหนดไว้แล้ว เธอก็ควรจะเน่าเปื่อยไปตั้งแต่วันที่ถูกโรงพยาบาลไล่ออก หรือแม้แต่เน่าเปื่อยไปตั้งแต่วันนั้นเมื่อยี่สิบปีก่อน
"ถึงฉันจะไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่คุณบอกเรื่องนี้กับฉันคืออะไร แต่ฉันคิดว่า... ในนี้ต้องมีผลประโยชน์ที่คุณต้องการ และเกี่ยวข้องกับฉันอย่างแน่นอน"
"แต่ฉันไม่จำเป็นต้องรับใช้ความต้องการของพวกคุณ ถ้าคุณมาตั้งใจจะบอกเรื่องพวกนี้ ฉันว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว"
เมื่อหลีอู้ไม่ยอมฟัง ฉุนไป๋ก็จะไม่บังคับ เธอแค่มาเตือนหลีอู้เท่านั้น และก็... ยืนยันการคาดเดาของตัวเองด้วย
สีขาวบริสุทธิ์ของโลกจางหายไป ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง