ตาน้อยที่มาถึงรีบทิ้งตัวลงกับพื้น ใช้เรือนตุ๊กตาตัวเองเป็นเบาะรองไม่ให้หัวของฮวาจือกระแทก
โจวเข่อเดินเข้ามาด้วยความเป็นห่วง: "ไม่เป็นไรนะ?"
ตาน้อยยิ้มซื่อ: "ไม่เป็นไรครับ คุณแม่คนที่สองแค่เหนื่อยเกินไป เธอทำงานหนักมากในภารกิจครั้งนี้"
โจวเข่ออึ้ง: "คุณแม่คนที่สอง?"
ตาน้อยพยักหน้า: "หลีอู้เป็นแม่ของผมครับ คุณแม่คนที่สองอยู่กับเธอ ที่บ้านผมยังมีคุณแม่คนเล็กอีกคน"
ตาน้อยชอบฮวาจือมาก เพราะฮวาจือเป็นคนเดียวในบ้านที่อ่อนโยนกับเขาที่สุด ดังนั้นแม้จะไม่ใช่อาวุธวิญญาณของฮวาจือ เขาก็ยังนับถือฮวาจือเป็นคุณแม่คนที่สอง
ส่วนคุณแม่คนเล็ก... ตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะยอมรับหรอก แต่เวินเหลียนอีมีเล่ห์เหลี่ยมและกำลัง บังคับขู่เข็ญจนเขาจำต้องยอมรับ
โจวเข่อถาม: "ตอนนี้แบบนี้... มันจบแล้วใช่ไหม เราปลอดภัยแล้ว?"
เธอหันไปมองคนรอบข้างที่ถูกดัดแปลงเป็นมนุษย์ดัดแปลงหมดแล้ว
"พวกเรากลับไปได้แล้วใช่ไหม?"
แต่... เพื่อนร่วมทีมกลับได้แต่มองโจวเข่อด้วยดวงตาจักรกลที่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยน ไม่พูดอะไรสักคำ
หนึ่งในนั้น พี่ชายร่างใหญ่กำยำที่สุดเดินเข้ามา วางมือข้างหนึ่งลงบนศีรษะของโจวเข่อ: "พวกเราคง... ออกไปไม่ได้แล้ว"
โจวเข่อรีบอธิบาย: "หลีอู้ต้องมีทางออกแน่ เธอทำศัลยกรรมฟื้นฟูได้นะ"
แต่คนเหล่านั้นกลับส่ายหัว: "ร่างกายเดิมของพวกเราสูญสลายไปนานแล้ว ร่างกายนี้เหมือนกรงเหล็กที่ขังวิญญาณของเราเอาไว้... ไม่มีทางฟื้นฟูได้อีกแล้ว"