หลีอู้มองข้อความนี้แล้วยิ้มน้อย ๆ ดูเหมือนว่าเวินเหลียนอีจะทำเรื่องดี ๆ ไว้ไม่น้อย
โม่เหวยกำลังจะบอกเธอ แต่หลีอู้ขัดจังหวะไว้: "เรื่องแบบนี้ ให้เจ้าตัวบอกฉันเองจะดีกว่า"
ในเมื่อเป็นเซอร์ไพรส์ที่เวินเหลียนอีตั้งใจมอบให้ ก็ต้องให้คนต้นเรื่องเปิดเผยด้วยตัวเองสิถึงจะถูก
โม่เหวยเม้มปาก: "ได้เลย~ น่าสงสารจริง ๆ ฉันน่ะ ไม่มีใครเห็นหัวเลย~"
หลีอู้: "รู้จักตัวเองก็ดี"
โม่เหวย: "…"
หลีอู้กดดูข้อความไปสักพัก ก่อนใกล้จะลงจากรถจึงเอ่ยปาก:
"ช่วยฉันทำเรื่องหนึ่งแล้วกัน เสร็จแล้วจะให้ข้อได้เปรียบหน่อย"
โม่เหวยอึ้ง: "ข้อได้เปรียบอะไร?"
หลีอู้: "ฉันจะให้เธอได้เห็นหน้าตาดี ๆ ของฉันหน่อย"
โม่เหวย: "…ขอบใจมาก"
หลีอู้: "ไม่เป็นไร"
…
หลีอู้ลงจากรถ ฮวาจือกับเวินเหลียนอีและคนอื่น ๆ รออยู่ที่บ้านแต่เช้าแล้ว
เวินเหลียนอีอยู่ในชุดอยู่บ้าน พอเห็นหลีอู้ก็รีบเข้ามาหา: "เห็นข้อความที่ฉันส่งให้หรือยัง?"
หลีอู้: "งั้นเล่ามา ว่าเธอทำเรื่องดี ๆ อะไรไว้"
"นั่งก่อน" เวินเหลียนอีจูงหลีอู้ไปนั่งบนโซฟา
เวินเหลียนอีเล่าเรื่องทั้งหมดที่ตัวเองทำในช่วงนี้ให้ฟัง
เธอคิดไว้ตั้งแต่แรกว่า [ชื่อหง] ไม่มีทางปล่อยตัวเลี่ยซาและอวี๋ซีกับพวกแน่นอน พวกเขาเป็นเหมือนเสาหลักของช่วงนั้น และอัตราสำเร็จ [ภารกิจ] ของพวกเขาก็สูงมาก อีกอย่างช่วงก่อน [ชื่อหง] ก็ปะทะกับสตูดิโออื่นจนมีคนตายไปหลายรอบ
ในจังหวะคับขันแบบนี้ ไป๋เฟยไม่มีทางปล่อยคนออกแน่