หลีอู้เพิ่งสังเกตเห็นในตอนนี้เองว่า ทันทีที่พวกเธอก้าวเข้ามาในหมู่บ้านหลัง โลกก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ท้องฟ้ามืดสนิทไร้เดือนไร้ดาว
บนฟ้ามีร่างมนุษย์เกือบโปร่งแสงนับไม่ถ้วน เสื้อผ้าของพวกนางถูกย้อมเป็นสีแดงฉานด้วยเลือด ไม่มีสีอื่นแทรกซึมออกมาเลยแม้แต่น้อย
เสียงของพวกนางเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน ราวกับเสียงกระซิบประหลาดที่พร่ำบอก “มานี่” อยู่ข้างหูผู้คนไม่หยุดหย่อน
ทุกที่ที่สายตามองไป ล้วนเห็นแต่ชุดแดง
พวกนางกระหายที่จะพุ่งเข้ามาหาผู้คนอย่างเร่าร้อน
“อย่าส่งเสียง” หลีอู้เตือนเฉินมั่วเอ๋อร์ “แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นพวกนาง”
เฉินมั่วเอ๋อร์เงียบลงทันที เพียงแต่ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
เหล่าวิญญาณชุดแดงเหมือนจะหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ได้แต่จงใจข่มขวัญพวกเธอ แล้วก็หยุดชะงักพร้อมกัน ณ ตำแหน่งหนึ่ง
เฉินมั่วเอ๋อร์ต่อให้ในหัวก็ยังแผ่วเบา: “พวกนี้มันตัวอะไรกันแน่?”
หลีอู้แปลกใจ: "แม้แต่เสียงสื่อจิตยังสั่นได้ด้วยหรือ?"
เฉินมั่วเอ๋อร์: "..."
ในช่วงเวลาน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ยังจะมาเหน็บแนมกันอีกหรือ?
หลีอู้: "ข้าถามอะไรหน่อย"
เฉินมั่วเอ๋อร์: "ว่ามา"
หลีอู้: "ทีมของคุณตอนเข้ามาในหมู่บ้านหลัง มีตะเกียงด้วยหรือเปล่า?"
เฉินมั่วเอ๋อร์: "ตะเกียง?"
สายตาของหลีอู้จับจ้องไปยังตะเกียงน้ำมันที่ผู้นำกลุ่มถืออยู่ในมือ ตะเกียงนั้นส่งกลิ่นหอมประหลาด
"ใช่ ตะเกียงน้ำมัน คุณสังเกตไหมว่าวิญญาณพวกนี้กลัวตะเกียงนี้ ตะเกียงนี้แปลกมาก ทั้งกลิ่นและรัศมีแสง"