หลีอู้: "เมื่อคืนหลับสบายไหมไม่รู้ แต่ตอนนี้คงแย่พอสมควร"
ซอเจะยังคงยิ้มบาง ๆ นั้นไว้: "หืม? ทำไมถึงว่าอย่างนั้นล่ะ?"
หลีอู้: "ถ้าท่านลืมตาตื่นมาแต่เช้าตรู่ เปิดประตูออกมาเจอหัวนกยักษ์ อารมณ์ท่านก็คงไม่ดีเช่นกัน"
ซอเจะหัวเราะออกมา แล้วยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าหลีอู้อย่างมั่นคง
ในฐานะชายวัยผู้ใหญ่ที่รูปร่างสูงโปร่ง ซอเจะมีรูปร่างที่สูงกว่าหลีอู้อย่างเห็นได้ชัด เขาสวมใส่เสื้อผ้าที่หนาทึบ หน้ากากอีกาที่มีดวงตาสีแดงเลือดนั้น "จ้องมอง" หลีอู้อยู่ตลอดเวลา
"คุณหนูหลีอู้ดูเหมือนจะกลัวผมมากเลยนะครับ?"
หลีอู้: "หา?"
อย่าขยับ เธอกำลังคิด หัวอีกานี่มองจากตาข้างไหนถึงเห็นว่าเธอกลัว?
ซอเจะ: "ไม่ใช่เหรอครับ?"
ดวงตาสีแดงคู่นั้นดูเย็นยะเยือกวังเวง
หลีอู้ชินตากับสิ่งที่สยดสยองและพิลึกประหลาดมากกว่านี้มานักต่อนักแล้ว ตอนนี้เธอไม่สะทกสะท้านกับเรื่องแค่นี้อีกต่อไป
แต่ว่า… ซอเจะมีอะไรบางอย่างที่ "เก่าแก่" และ "น่าเกรงขาม" ที่อธิบายไม่ได้อยู่จริง ๆ นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่ ใครก็ตามที่มายืนอยู่ตรงนี้แล้วถูกเขาซักไซ้คงรู้สึกทนไม่ไหว และอาจถึงขั้นเผยพิรุธออกมา
แต่หลีอู้เป็นคนเย็นชามาแต่กำเนิด เธอยักไหล่: "ท่านต้องการจะสื่ออะไรกันแน่? หรือว่าคุณซอเจะที่อายุสองร้อยกว่าปีแล้วชอบใส่หัวนกหลอกคนให้ตกใจ?"
"ถ้าท่านชอบ ฉันจะทำสีหน้าตกใจให้ก็ได้ แต่ขอขึ้นเงินเดือนด้วยแล้วกัน"