ทุกครั้งที่หลีอู้เสร็จสิ้นงาน เธอจะมองเห็นม่านหมอกได้ชัดขึ้นในช่วงสั้น ๆ
ด้วยเหตุนี้เธอจึงจำทางได้ และรู้ว่าตัวเองกำลังมุ่งหน้าไปทางไหน
แต่มันก็เป็นเพียงเท่านั้น ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นสิ่งก่อสร้างหรือสิ่งมีชีวิตใดในม่านหมอกมาก่อน ทว่าครั้งนี้เธอกลับเห็นคนเข้าจริง ๆ
พลังอันบ้าระห่ำทำให้รถกระเด็นลอยขึ้นกลางอากาศ หมุนหลายรอบก่อนจะร่วงลงพื้น หลีอู้ใช้นิ้วกดขมับตัวเองเบา ๆ
“ซี้ด——”
เธอส่งเสียงด้วยความเจ็บปวด เวียนหัวตาลายเหมือนสมองกระทบกระเทือน กว่าจะตั้งสติได้ก็ใช้เวลาอยู่พักใหญ่
เธอยื่นมือไปเช็กอาการของหยางจั่วตามสัญชาตญาณ—ยังไม่ตาย แต่สลบไปแล้ว
นั่นมันอะไรกันแน่ แล้วทำไมถึงมีคนอยู่ในม่านหมอกได้?
หลีอู้หันกลับไป คนคนนั้นยังยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองมาทางนี้ไม่วางตา
ทันใดนั้น รูม่านตาของหลีอู้ก็หดตัว
เด็กสาวตรงหน้าดูอายุราว ๆ สิบสี่สิบห้าปี สวมเสื้อคลุมสีดำ ผมยาวสยายเป็นระเบียบไปถึงบั้นเอว ผิวแทบไม่มีสีเลือด ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ เพียงแค่มองหลีอู้เฉย ๆ
ประเด็นสำคัญคือใบหน้านี้ ราวกับถอดแบบมาจากหลีอู้
หนีมาจากเมืองคนงาม?
หลีอู้รีบลงจากรถ กำมีดผ่าตัดแน่นแล้วเดินไปตรงหน้าเด็กสาว
ภาพที่รถกระเด็นทำให้เธอมั่นใจว่าเด็กสาวไม่ธรรมดา เธอจะไม่บุ่มบ่าม สำรวจสถานการณ์ก่อน