"ข้าตายอยู่ที่นี่"
คำพูดของเสี่ยวเสี่ยวเบาหวิว แต่กลับหนักแน่นราวกับก้อนหิน นางสงบนิ่ง แต่ในขณะเดียวกันน้ำตาก็ไหลรินไม่หยุด หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงมา จากนั้นนางก็ย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ข้าตายอยู่ที่นี่"
ตลอดทางมา นางเอาแต่คิดไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองจึงร่อนเร่อยู่ในหมู่บ้าน เหตุใดจึงตามหาพ่อแม่ไม่พบ ทำไมพอตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ในศาลเทพสามแพะ เหตุใดนอกจากพวกพี่สาวจึงไม่มีใครมองเห็นนางเลย
แต่บัดนี้, จู่ ๆ นางก็ตระหนักแจ้ง
อ้อ... ที่แท้นางก็ตายไปตั้งนานแล้ว
ตายไปนานมากแล้ว นานเสียจนแม้แต่ตัวนางเองก็ลืมไปแล้วว่าตนเองตายไปแล้ว
หลีอู้ตกใจกับข้อมูลเช่นนี้ ทว่าซากศพที่เน่าเปื่อยบ้าง เหลือแต่กระดูกบ้าง ได้คลานเข้ามาอยู่ในระยะสายตาของพวกนางแล้ว
ในราตรีมืดมิด ซากศพทารกปรากฏกายในลักษณะที่น่าสังเวชต่างๆ นานา เวลาที่พวกนางตายนั้นยาวนานจนยากจะระบุได้ แต่สังเกตได้จากการพัฒนาการของกระดูกว่าส่วนใหญ่ถูกฆ่าไม่นานหลังจากเกิด
ส่วนน้อยมากที่เปล่งเสียงร้องอ้อแอ้
"แม่..."
"แม่..."
"แม่ แม่ แม่ แม่ แม่ แม่ แม่..."
ท่ามกลางนั้น ก็มีเสียงร้องโหยหวนของคนอื่นดังแทรกขึ้นมาทันที
"นี่มันตัวผีอะไร! มันกำลังแทะหน้าฉัน!"
"ไสหัวไปอ๊ากกกกก!!!"
ซากศพทารกเองอาจจะไม่น่ากลัวพอ แต่ที่นี่ ด้วยจำนวนมหาศาลของพวกมันที่คลานไปในทิศทางเดียวกัน กลับดูเหมือนคลื่นลูกมหึมาในทะเลมืด
นอกจากหลีอู้กับพวกแล้ว ยังมีคนอื่นที่ถูกจับมาที่นี่เช่นกัน พวกเขาไม่เหมือนหลีอู้กับพวกที่มีความสามารถปลดโซ่ตรวนได้ ดังนั้นเมื่อซากศพทารกปรากฏตัว พวกเขาก็ได้แต่นั่งรอความตาย