อวี๋ซีต้องการเป็นที่หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอทำทุกอย่างได้เป็นที่หนึ่ง
ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การสอบ หรือเครื่องดนตรีที่เธอเชี่ยวชาญ การแข่งขันที่เธอเข้าร่วม และอีกมากมาย
เธอต้องการที่หนึ่ง เธอต้องเป็นที่หนึ่ง!
ความยึดติดในที่หนึ่งของเธอไม่ได้น้อยไปกว่าใคร
เพราะมีเสียงนับไม่ถ้วนดังอยู่ข้างหูเธอ บอกเธอว่า: อวี๋ซี เธอมันคนพิการแต่กำเนิด แม่เธอคลอดเด็กพิการ ไอ้ไร้ค่า
ในสายตาแม่ ความพิการของเธอคือต้นเหตุแห่งความทุกข์ยากของแม่
เธอโหยหาที่หนึ่ง อยากยืนบนจุดสูงสุดแล้วเหยียดหยามทุกคน บอกพวกเขาว่า: พวกแกยังสู้คนพิการไม่ได้
ความพิการคือความเจ็บปวดของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน... ก็ทำให้เธอยโสโอหังอย่างยิ่ง
เธอเชื่อเสมอว่า มีเพียงเกียรติยศที่เธอชนะมาอย่างเปิดเผยเท่านั้น จึงจะคู่ควรกับคำว่า "เกียรติยศ"
ดังนั้นตอนที่หวังอวี่ยื่นบุหรี่ให้ เธอจึงรู้สึกดูถูก
เธอไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้หลีอู้
...
หลังจากจัดการหวังอวี่แล้ว ถึงแม้ในกลุ่ม[พนักงาน]ที่ก่อกบฏภายในจะมีคนเก่งอยู่บ้าง แต่ก็เทียบกันไม่ติดเลย ถึงพอจะสู้ได้แต่ก็ไม่จำเป็น
หากออกไปจากที่นี่ทั้งเป็นไม่ได้ อันดับก็ไร้ความหมาย และตอนนี้คนที่น่าจะพาทุกคนออกไปได้มากที่สุดก็คือทีมของหลีอู้
ชั่วพริบตาพวกกบฏไร้ผู้นำ แม้ในใจจะมีความคิดมากมายเพียงใดก็ต้องสงบปากสงบคำลง