หนวดบน[สมอง]นั้นกำลังบิดเบี้ยวเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง ดูท่าทางวิตกกังวลและตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง
จางหงควบคุมร่างของหลิวเหวิน ใช้ร่างนั้นแสดงสีหน้าพังทลายและหวาดกลัว กุมศีรษะตนเองแล้วแผดเสียงคำราม
“เดิมที… เดิมทีเราแค่ต้องสอบให้ได้คะแนนสูงก็พอ เดิมทีเราแค่ต้องเรียนรู้ไม่หยุดหย่อน เพิ่มอัตราคะแนนสูงของโรงเรียนมัธยมคะแนนเต็ม เพิ่มอัตราการสอบเข้าเรียนต่อของโรงเรียนมัธยมคะแนนเต็มก็พอ”
“เดิมทีเราแค่ต้อง… แค่ต้องให้ระบบการศึกษาคะแนนเต็มผ่านการตรวจสอบอย่างซื่อตรง เราก็จะหลุดพ้นแล้ว…”
เขาพึมพำ ปากพร่ำพรอดไม่หยุด สุดท้ายมันลุกขึ้นพรวด สายตาจ้องเขม็งไปที่ทุกคน
“พวกแกทำลายกฎเกณฑ์ที่ได้มาแสนยากลำบากนี่!”
เขากำหมัดแน่น หวาดกลัวอะไรบางอย่างอย่างรุนแรงจนตัวสั่นสะท้าน
“ทำไงดี… ทำไงดี… ทำไงดี?”
“อีกไม่นานโรงเรียนมัธยมคะแนนเต็มก็จะกลับเป็นสภาพโหดร้ายอย่างนั้นอีกครั้ง พวกเราจะไม่มีอิสระแม้แต่นิดเดียว พวกแกทำลายทุกสิ่งนี่!”
หน้าจอของหลีอู้แสดงข้อความ: “พูดพล่ามอะไรของแก?”
แน่นอนว่าพวกนางรู้ดีว่าโรงเรียนมัธยมคะแนนเต็มต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงแน่ การทิ้งจางหงไว้ก็เพื่อเค้นข้อมูลที่มีประโยชน์ออกมา
ตอนนี้จางหงเพ้อเจ้ออยู่ที่นี่ สร้างความกังวลลอยๆ หลีอู้ย่อมไม่ตามใจเขา
นางหันไปมองเฉินมั่วเอ๋อร์
เฉินมั่วเอ๋อร์เข้าใจความคิดของหลีอู้ได้อย่างรวดเร็ว [อาวุธวิญญาณ]ที่นางได้รับใน《แกะ》มีชื่อว่า[ให้ฉันดูหน่อยว่าแกคิดอะไรอยู่] สามารถค้นหาความทรงจำของอีกฝ่ายได้โดยตรง