แม้เหล่า[ปุ๋ยหล่อเลี้ยง]จะสูญเสียความทรงจำและจิตสำนึกไปแล้ว แต่สัญชาตญาณลึก ๆ ในจิตวิญญาณที่โหยหาอิสระและการปลดปล่อย ยังคงทำให้พวกนางเลือกยอมรับการฉีดยาเมื่อหลีอู้เข้าไปใกล้
วินาทีที่ทุกคนในที่แห่งนี้สิ้นลมหายใจ หลีอู้เหมือนได้ยินเสียงขอบคุณดังขึ้นในห้วงความคิด
และเมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ เธอก็หยิบอมยิ้มออกมาจากกระเป๋า แกะกระดาษห่อวางไว้กลางห้อง
เวินเหลียนอีมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกยากจะเอ่ยออกมา
“นี่เธอทำอะไรน่ะ?” เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้หลีอู้ พยายามทำลายบรรยากาศโศกเศร้านี้ให้สลายไป “ยังมีอีกไหม? แบ่งให้ฉันสักแท่งสิ”
หลีอู้หยิบอมยิ้มออกมาแท่งหนึ่งยื่นให้ตามคำขอ
เวินเหลียนอีแกะกระดาษห่ออมยิ้มออกแล้วถอนหายใจ “เธอรังเกียจฉันขนาดนี้เลยหรือ? แกะให้ฉันหน่อยก็ไม่ได้”
แต่ไหน ๆ เรื่องนี้เธอก็ทำได้สุดยอดแล้ว เธอก็จะพยายามทำใจแกะเองก็แล้วกันนะ~
ทันทีที่กำลังจะยัดอมยิ้มเข้าปาก หลีอู้ก็เอ่ยขึ้น
“เพราะนี่มีไว้ให้คนตายกิน”
อมยิ้มเข้าปากแล้ว รสหวานละลายบนลิ้น เวินเหลียนอีมองหลีอู้ด้วยแววตาเหลือเชื่อ สีหน้านางเปลี่ยนเป็นหลากหลายอารมณ์อย่างน่าดู ถึงกับพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
จะคายอมยิ้มทิ้งก็ไม่ใช่ จะกินต่อก็ไม่ใช่
“แล้วทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ?!”
สรุปว่าเธอไม่ต้องกินใช่ไหม?
“เธอก็กินเข้าไปแล้วยังไม่เห็นตายเลย” หลีอู้เลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าแกล้ง