ฮวาจือเปิดประตู เวินเหลียนอียังคงสวมชุดแต่งงานจากงานหมั้น
เห็นได้ชัดว่าเธอใช้[ธิดาแห่งกาลเวลา]กระโดดมาที่นี่โดยตรง เครื่องประดับผมที่ช่างแต่งหน้าทำให้กว่าหนึ่งชั่วโมงถูกถอดออกอย่างลวก ๆ
ผมยาวสีทองสะบัดไปมาอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเหลือเพียงความหยิ่งยโส “ว่าไง เห็นข่าวหรือยัง”
เมื่อเทียบกับเรื่องอื่น ฮวาจือกังวลมากกว่า “เธอ เธอ เธอ… เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”
หลีอู้ก็เดินเข้ามาใกล้ “แบกรับผลที่ตามมาได้ไหม”
อูฐอดอยากยังใหญ่กว่าม้า ต่อให้ตอนนี้ตระกูลเวินเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นบ้าง ก็ไม่ใช่ระดับที่พวกเธอจะเข้าไปยุ่งได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่เวินเหลียนอีเล่า ตระกูลเวินไม่ได้ให้ความสำคัญกับสายเลือดญาติพี่น้อง เด็กหลายคนที่ตายกลางทางส่วนใหญ่ถูกคนในตระกูลเวินเองฆ่าทิ้ง มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ตายเพราะปัจจัยภายนอก
การกระทำของเวินเหลียนอีครั้งนี้ถือว่าทำให้ตระกูลเวินขุ่นเคืองอย่างสิ้นเชิง แถมยังล่วงเกินตระกูลฝ่ายชายอีกด้วย เรื่องวุ่นวายเกินไปแล้ว
การทำเช่นนี้ไม่ฉลาดเลย แต่หลีอู้จะไม่โทษเวินเหลียนอี หนึ่งเพราะนี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเวินเหลียนอี ไม่เกี่ยวกับเธอ
อีกอย่าง… เวินเหลียนอีที่เธอรู้จักไม่ใช่คนโง่
เวินเหลียนอียิ้มอย่างมีเลศนัย “เธอคิดว่าฉันจะไม่เตรียมการมาก่อนหรือ”
รอยยิ้มนี้ ถือเป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่หลีอู้เคยเห็น รู้สึกได้ถึงความสะใจที่ออกมาจากใจจริงของเธอ