แม้แต่สวี่หม่านเฟินในตอนนี้ก็ยังเชื่อว่านี่คือปาฏิหาริย์ ลูกชายของเขากลับมาจริง ๆ ด้วยฝีมือของเขาเอง
เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะโผเข้ากอดเซี่ยไป๋อย่างรวดเร็ว คางพาดลงบนไหล่ของเขา ร่ำไห้เสียงแหบพร่า
แต่ในวินาทีต่อมา เซี่ยไป๋กลับส่ายหน้าด้วยความสงสัย "ไม่ใช่... ท่านไม่ใช่พ่อ ท่านคืออาจารย์ใหญ่สวี่"
เซี่ยผิงฝานในตอนนี้ใช้ร่างของสวี่หม่านเฟินอยู่ เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็อธิบายอย่างอดทนว่าตนคือเซี่ยผิงฝาน และบอกว่าตนแค่ยืมร่างของสวี่หม่านเฟินชั่วคราว
"เพราะฉะนั้น ข้าไม่ใช่สวี่หม่านเฟิน ไม่ใช่อาจารย์ใหญ่สวี่ ข้าคือพ่อของเจ้า... ข้าคือเซี่ยผิงฝาน"
ทว่าตอนนั้นเองเซี่ยไป๋กลับเงียบลง เขามองไปรอบตัว
ในตู้สารอาหารขนาดยักษ์มีสมองจำนวนนับไม่ถ้วนแช่อยู่
เซี่ยไป๋เคยเห็นภาพนี้ และเขาก็คอยรักษาชีวิตของทุกคนไว้ในภาพที่คล้ายคลึงกันนี้มาตลอด
เขามองไปที่เซี่ยผิงฝาน มองพ่อที่แสนแปลกหน้าคนนี้
เขาถามว่า "พ่อ... พ่อเป็นคนเอาสมองของทุกคนใส่ลงไปหรือ?"
เซี่ยผิงฝานพูดไม่ออกชั่วขณะ ไม่อาจอธิบายได้ จึงได้แต่ฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่า "พ่อทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อเจ้า เพื่อแม่ เพื่อครอบครัวของเรานะ"
เซี่ยไป๋ส่ายหน้า "ตอนนั้นพ่อให้ข้าไปโรงเรียนก็พูดแบบนี้เหมือนกัน ข้า... ไม่ได้สบายเลย"
คำพูดนับพันหมื่นในตอนนี้ถูกตีกลับจนหมดสิ้น เซี่ยผิงฝานกลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว