กบยืดอกตัวเองแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “แน่นอนอยู่แล้ว เกอลี่ที่รักของฉัน พวกเราทุกคนมีชีวิต และเธอนั่นแหละที่มอบชีวิตให้เรา”
เกอลี่ไม่อยากจะเชื่อ “ฉันเหรอ?”
เจ้าหญิงพยักหน้า “ใช่แล้ว เกอลี่ ก็เธอไง เราถูกเติมเลือดของเธอเข้าไปถึงได้มีชีวิต เธอทำให้เรามีชีวิต”
สิงโตพยักหน้า “พวกเราขอบใจเธอนะ เกอลี่ คุณซอเจะบอกไม่ให้เราทำให้เธอตกใจ ขอถามหน่อย... เธอจะกลัวพวกเราไหม?”
“ไม่มีทางหรอก! เพียงแต่... เพียงแต่มันช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน”
เห็นได้ชัดว่า การที่ตุ๊กตากลายเป็นมีชีวิตขึ้นมาในทันใดนั้น เป็นเรื่องที่ทั้งน่าอัศจรรย์และเหลือเชื่อสำหรับใครก็ตาม
เกอลี่อ้าปากค้าง สีหน้าที่ซับซ้อนนั้น ถ้าจะเรียกว่ากลัว ก็คงเรียกว่าประหลาดใจมากกว่า
ทันใดนั้นเธอก็กระโดดลงจากเตียง หมอบราบกับพื้นเพื่อให้อยู่ในระดับสายตากับเหล่าตุ๊กตา
“พวกนาย... เป็นตุ๊กตาของฉันแท้ ๆ แล้วเลือดของฉันทำให้พวกนายมีชีวิตขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อเห็นว่าเกอลี่ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวพวกเขา เหล่าตุ๊กตาก็พลันแสดงสีหน้าประหลาดใจดีใจและอ่อนโยนออกมา
กบ “ใช่แล้ว เกอลี่ ฉันคือเจ้าชายกบ เขาคือตำรวจอสูร ส่วนท่านนี้คือองค์หญิงที่งดงามที่สุด และเธอ...”
กบแนะนำเพื่อน ๆ ทุกคนอย่างกระตือรือร้น แต่เมื่อนิ้วชี้ไปที่ตัวหลีอู้ กบกลับเปลี่ยนน้ำเสียงไป
“โอ้ เธอไม่ใช่ พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าเธอโผล่มาจากไหน”