เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหยางโยว่ก็แดงก่ำขึ้นทันที เขาหมุนตัวจะเดินออกไปข้างนอก
ท่าเดินฉับไวของเขาดึงดูดความสนใจของคนอื่นอย่างรวดเร็ว เลี่ยซารีบก้าวเข้ามาขวางหน้าแล้วเอ่ยปาก "คุณจะไปไหน"
"ผมจะไปหาพี่ชาย" หยางโยว่ก้มหัว พูดเร็วและเสียงทุ้ม
เลี่ยซาขมวดคิ้ว "ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากหลีอู้ ห้ามใครทำอะไรตามอำเภอใจ"
เขาแสดงท่าทีชัดเจนมาก เพราะรู้ดีว่านี่คือครั้งที่พวกเขาเข้าใกล้การพิชิต 'มหานครรุ่งอรุณ' มากที่สุด
ทว่าหยางโยว่ไม่พูดพล่ามทำเพลง โบ้ยกระดูกปรากฏขึ้นในมือ แล้วพุ่งชนเลี่ยซาที่ขวางหน้าอย่างบึ้งตึง
หลีอู้มี [สมุดบันทึกความในใจของหญิงสาว] รู้ว่าโบ้ยกระดูกนี้ไม่ธรรมดา
โบ้ยกระดูกนี้ชื่อว่า [ถอนวิญญาณ] ไม่เพียงสร้างความเสียหายทางกายภาพรุนแรง แต่ยังกระแทกวิญญาณออกจากร่างได้ด้วย เป็นอาวุธโจมตีหลักของหยางโยว่
ชั่วพริบตาที่เขาคว้าสิ่งนี้ออกมา สีหน้าของหลีอู้ก็เย็นเยียบลง
นี่จะเอาเรื่องจริงจังแล้วรึ
หลีอู้ "เลี่ยซา นายหลีกทาง"
เลี่ยซาร้อง "หา" อย่างเหลือเชื่อ ทั้งเขาและหยางโยว่ต่างเป็นพนักงานสายโจมตี หยางโยว่มีโบ้ยกระดูก แต่เขาก็มีดาบ จะไปกลัวหยางโยว่ทำไม
ฮวาจือที่อยู่ข้าง ๆ ดึงตัวเลี่ยซาออกไป "ให้หลีกก็หลีกไป คนที่ขัดคำสั่งพี่อู้คนก่อนศพยังเย็นอยู่เลย"
เลี่ยซานิ่งเงียบ แล้วยอมหลีกทางในที่สุด