ในความทรงจำที่ถูกดึงออกมาแสดงให้เห็นว่า:
ในวัยเด็ก ปู้ปู้ก็เป็นแค่ปู้ปู้ เขาไม่มีบุคลิกที่สองปรากฏขึ้นมา
หลังจากเกิดได้ไม่นาน เขาก็ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งไว้หน้าประตูสถานสงเคราะห์ เติบโตอย่างสงบสุขในสถานสงเคราะห์จนอายุห้าขวบ เป็นเด็กดีขี้อายผิวขาว
เพราะประสบการณ์ถูกทอดทิ้งและความพิเศษของร่างกาย ทำให้เขาอ่อนไหวต่ออารมณ์เป็นพิเศษตั้งแต่เด็ก รู้จักอ่านสีหน้าท่าทาง รู้วิธีเอาใจคนรอบข้าง และเพราะหน้าตาน่ารัก ว่านอนสอนง่าย ตอนอายุยังไม่ถึงหกขวบก็มีสามีภรรยาเศรษฐีรับเลี้ยงเขาไป
เขาคิดว่าตัวเองได้พบพ่อแม่ที่เป็นของตัวเองในที่สุดแล้ว นี่คือก้าวแรกที่เขาจะกลายเป็นเด็กธรรมดา
แต่ไม่เคยคาดคิดว่า สามีภรรยาเศรษฐีจะเป็นผู้ป่วยทางจิตขั้นรุนแรง
ไม่มีใครรู้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง ไม่มีใครรู้ว่าเขาประสบอะไร แม้แต่ตัวเขาเอง ความทรงจำในส่วนนี้ก็ถูกสมอง "ลืมเพื่อปกป้อง"
เพียงแต่ในสายตาคนนอก เด็กที่ชอบยิ้มคนนี้ อารมณ์กลับเรียบเฉยขึ้นเรื่อยๆ
แต่เมื่อคนนอกจากไป รอยแผลที่ถูกเสื้อผ้าปกปิดก็จะเผยออกมาอีกครั้ง
ความทรงจำที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดเกี่ยวกับช่วงเวลานี้ คือบทสนทนาไม่กี่ประโยค
[คาดไม่ถึงเลยว่าเราจะได้เจอสมบัติล้ำค่า ร่างกายนี้น่าสนใจจริงๆ มีทั้งของเด็กผู้ชาย แล้วก็ของเด็กผู้หญิง... เธอว่า ถ้าเราฉีดยาให้เขา สุดท้ายเขาจะกลายเป็นยังไงนะ?]
[ถ้าตายล่ะ?]
[ตายก็ทำเป็นตัวอย่างสตัฟฟ์ นี่เป็นศิลปะไม่ใช่เหรอ? หลายคนชอบแน่ และยังขายได้ราคาดีในภายหลัง นับว่าไม่เลวทีเดียว]