ไม่คิดเลยว่าหลังจากเดินจนรองเท้าสึกไปก็หาไม่เจอ กลับได้มาอย่างง่ายดาย
สวี่หม่านเฟินถึงกับส่งเธอมาที่[ชมรมนักเรียนดีเด่น]ด้วยตัวเอง แม้ร่างกายจะเลือนหายไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร แถมยังทำให้การสำรวจที่นี่ง่ายขึ้นด้วยซ้ำ
เธออยากถามเซี่ยไป๋ต่ออีกสักหน่อยเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ แต่ร่างกระต่ายไร้ระบบภาษาใด ๆ จึงต้องใช้แขนขาตุ๊กตาสั้น ๆ นี้แสดงท่าทางเพื่อสื่อคำถาม
หลีอู้พยายามออกท่าออกทางอยู่นาน เซี่ยไป๋มองด้วยความสนใจใคร่รู้ “อู้อู้ เธอกำลังเต้นรำเหรอ? น่ารักจังเลย สอนฉันได้ไหม?”
หลีอู้ “……”
เหนื่อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“เธอคงอยากคุยกับฉันใช่ไหม?” ราวกับเกิดปัญญาขึ้นมาเฉียบพลัน เซี่ยไป๋กลับเข้าใจความพยายามของหลีอู้ได้จริง ๆ ตรงหน้าหลีอู้ปรากฏโต๊ะเรียนที่เต็มไปด้วยดอกไม้ พร้อมพู่กันหนึ่งด้าม
หลีอู้ตื่นเต้นจนไม่อาจบรรยาย รีบคว้าพู่กันเขียนคำถามสามข้อ
“การเปลี่ยนสมองยังมีโอกาสกลับร่างเดิมไหม?”
“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”
“[ข้อห้ามแห่งความตาย]ของโรงเรียนมัธยมคะแนนเต็มเกิดจากเธอหรือเปล่า? แก้ไขได้ไหม?”
ราวกับเป็นคำถามที่มากเกินไป จู่ ๆ เซี่ยไป๋ก็แสดงท่าทางลุกลี้ลุกลนขึ้นมาเล็กน้อย
“ฉัน… ฉันไม่ค่อยเข้าใจว่าเธอพูดอะไร แต่ที่ฉันมาอยู่ที่นี่… เพราะไม่อยากให้ทุกคนตาย”