ปู้ปู้กับฉิวเยวี่ยไม่ทันสังเกตว่ามีหนูจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ในความมืด
ฉิวเยวี่ยเพียงแค่สาวเท้าเข้าใกล้กู้โยวไปทีละก้าว
เมื่อเห็นทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น กู้โยวเองก็หวาดกลัว เธอถอยหลังไปสองสามก้าวและตัวสั่นเทิ้ม ก่อนจะรีบวิ่งไปทางระเบียงอีกครั้ง
ฉิวเยวี่ยไม่รีบร้อน จนกระทั่งกู้โยวคว้าปืนที่อวี๋ซีตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วข่มขู่เธอว่า “อย่าเข้ามานะ!”
ฉิวเยวี่ยยังคงเฉยเมย เพียงถามกลับว่า
“ทำไมต้องปฏิเสธคำเชิญของพวกเราด้วยล่ะ?”
น้ำเสียงของเธอไม่ได้เย็นชา มีอารมณ์บางอย่างแฝงอยู่เล็กน้อย แต่น้อยมาก เป็นการยั่วเย้า เป็นความลำพองใจและโอ้อวดที่ทุกอย่างอยู่ในกำมือ
กู้โยวกัดฟันแน่น “ฉันไม่มีวันเลือกที่จะตกต่ำเหมือนพวกเธอหรอก”
“ตกต่ำเหรอ?”
สายตาของเธอกวาดไปที่[บัตรนักเรียน]ตรงหน้าอกของกู้โยว
“น่าสงสาร... ช่างน่าสงสารเหลือเกิน” เธอมองกู้โยวด้วยแววตาเวทนา “กลายเป็น[หมาตัวน้อย]ไปแล้วแท้ ๆ กำลังจะกลายเป็นกากเดนของจริงอยู่แล้วแท้ ๆ หลงทางผิดไปแล้วแท้ ๆ และก็มอบโอกาสให้กลับตัวกลับใจแล้วแท้ ๆ... แต่เธอกลับมองว่านี่คือการตกต่ำ?”
“ถ้านี่คือการตกต่ำ แล้วทำไมพวกเราถึงมีผลการเรียน ได้เป็น[นักเรียนดีเด่น]กลายเป็นเด็กดีในสายตาของผู้ปกครอง ครู และผู้นำทุกคน?”
“ถ้านี่คือการตกต่ำ แล้วทำไมพวกเราถึงเลิกนิสัยแย่ ๆ ที่เป็นอันตรายต่อการเรียนและขัดขวางการ[เติบใหญ่]ได้ละ ได้รับคำชมเชยและการยอมรับจากทุกคน?”